Deze maand gaat onze jongste dame gestart met dansles. Ze heeft er zoveel zin in. Als het aan haar ligt kan ze de hele dag wel dansen. Ik geniet daar echt van. En regelmatig dansen we ook samen. Heerlijk, lekker bewegen op muziek. Lekker in je lijf zijn, waardoor spanning minder wordt.

Vlak na een coachgesprek die ik had met een waardevolle vrouw kreeg ik een voicemail berichtje van de dansschool voor onze dochter waar ik die week een mailtje naar had gestuurd voor een proefles. Wel bijzonder, omdat we het tijdens het coachgesprek het ook over dansen hadden en ze er voor gekozen had om iets los te laten waarin ze er voor anderen was en er voor koos om zichzelf iets te gunnen.

liefdevol en genadig zijn

Tijdens het gesprek ging het ook over het donkere, zware niet willen voelen. Het oordeel niet willen horen, terwijl het er wel is. Mooi om te zien hoe het haar lucht gaf om eerlijk te laten zijn wat er is, er niet langer bij weg te gaan, maar het er te laten zijn. Datgene wat je niet wilt voelen welkom te heten. Ze ontdekte wat ze allemaal ging doen om maar vooral niet bij dat nare gevoel te zijn.

Datgene wat je niet wilt voelen welkom te heten. Is dat makkelijk? Nee, zeker niet. Maar wel helend en goed. Afgelopen tijd merkte ik in mijn eigen traject ook dat er veel delen van mezelf waren die er niet mochten zijn, waar ik niet trots op was, maar doordat ik ze wegduwde juist alleen maar groter werden. En daar zit ik nog steeds volop in. Mooi om juist ook nu al naast een ander te mogen staan, waar ik zelf ook nog mee loop te stoeien, daarin liefdevol en genadig aanwezig te zijn. En te beseffen dat ik daarin ook liefdevol en genadig naar mezelf mag zijn.

vulkanen van genade en dansend water

Een tijdje terug las ik in het boek van stromen van water van Sharon Garlough Brown het volgende:
‘Zie uit naar vulkanen van genade, trouwe maar onvoorstelbare uitbarstingen die weigeren zich in toom te laten houden of zich te laten beteugelen. Wacht. Zie uit. Hoop. Bid. Geniet van de schok en de verwondering bij het zien van de explosieve kracht van dansend water dat zich door geen diepte of duisternis laat tegenhouden.’
Toen ik dit las moest ik direct denken aan die waardevolle vrouw met wie ik het coachgesprek had. Vooral vanwege de vulkanen en het dansende water. Ze deelde eerder al met me dat ze van binnen soms een vulkaan voelde, die bijna op ontploffen stond. En nadat ze tijdens een van de sessies met aandacht bij die interne vulkaan kon zijn ervaarde ze opluchting, ontlading en rust.

Ja, vulkanen van genade en de kracht van dansend water sprongen er voor mij uit. Juist omdat het in dit gesprek ging over oordeel en een diep zwaar gevoel wat ze voelde, maar niet wilde voelen. Maar ook verontwaardiging en boosheid die ze van zichzelf niet mocht voelen, die ze onderdrukte. En het oordeel dat ze naar zichzelf had, maar waar ze ook niet bij wilde zijn. Ik deelde deze woorden met haar en ik merkte dat het mezelf ook raakte. Zo mooi hoe Papa alles leidt en juist deze woorden zo passend voor haar waren op dat moment.

En met dat ik over dansen nadacht, moest ik denken aan een ondernemers dag, waar ik een paar jaar geleden was. Ik kreeg voor mijn bedrijf een beeld van dansende vrouwen en dansende kleine meisjes. Tijdens diezelfde ondernemers dag danste ik voor een groep vrij onbekende vrouwen op het lied vrijheid. De zin ‘dans zonder last op je schouder, daar is genade voor jou!’ sprong en springt er voor nu nog mij uit. Genade. Voor jou, voor mij, voor ons allemaal.

dans van genade

Ik moest ineens denken aan een dans van genade. Wat hebben we vaak oordeel naar onszelf, wijzen we onszelf af, willen we niet voelen wat er wel is. Hoe zou het zijn als we wat vaker de dans van genade gaan dansen? Samen met Papa, Jezus en de Heilige Geest.

En nee door die dans maken we de zware, moeilijke dingen niet weg. Maar leren we juist om genadig te zijn over alles wat er bij ons is. Het oordeel, het zware, het venijnige, het moedeloze, het onzekere, het goed willen doen. Maar hierdoor komt er ook ruimte voor het blije, onbevangene, spontane en het enthousiaste in ons.

dans je mee?

Dans jij mee met de dans van genade? Ook al voel jij die genade naar jezelf nog niet? Als jij in beweging komt en gaat dansen met Papa, Jezus en de  Heilige Geest, weet ik zeker dat er iets moois gaat gebeuren. Stapje voor stapje. Danspasje voor danspasje. Dans je mee?

Of ben je het dansen verleerd? Verlang je er wel naar om weer te gaan dansen, om niet alleen het zware, maar ook het luchtige in het leven te voelen? Verlang jij er naar om de dans van genade (weer) te kunnen dansen? Jezelf minder te veroordelen en meer genadig te zijn naar jezelf? Dan ben je van harte welkom bij mij in de praktijk of tijdens de themalunch kwetsbaar en krachtig op vrijdag 28 november 2025.

Het bericht dans van genade verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Zo, dat is een vraag die wel binnenkomt. Hebben we niet allemaal de neiging om weg te blijven bij onze pijn en onze wonden te verbergen? Hierbij moet ik ook denken aan de kersttoespraak van koning Willem Alexander. ‘Doe ik het wel goed, ben ik wel gelukkig? Ook verdriet en twijfels mogen  er zijn, al willen we graag ons beste zelf presenteren.’ Maar Chrystal gaat zelfs nog een stapje verder, niet alleen je verdriet en wonden er laten zijn, maar door je wonden heen tot zegen zijn voor de ander.

Wat zijn jouw wonden? Hoe kun jij juist daar in alle kwetsbaarheid er voor de ander zijn?

Dan lees ik verder in het onverwoestbare meisje. ‘Ga met je brokstukken naar God, de grote Heelmeester. Stel je hoofd, hart en handen bloot aan Zijn genezende kracht. God heeft altijd een plan en daarin kan Hij jouw pijn een plaats geven. Je pijn is deel van het proces dat je bij het meisje brengt dat haar leven in jou leidt. De pijn die sporen in je hart trekt, is dezelfde pijn die ruimte in je ziel schept om met meer compassie lief te hebben, met meer wijsheid te leven en met diepe vreugde te genieten. God is er een Meester in om wonderen te doen met onze brokken.’

Probeer het maar, je pijn er te laten zijn. Er niet bij weg te lopen, door maar weer door te gaan, maar het te voelen. Voel je pijn, ga er door heen. Daar in je pijn, wil Hij bij je zijn en ben je nooit alleen. Maar alleen als je naar je pijn gaat en het er laat zijn, pas dan kan Hij je genezen. Hij kan je niet genezen als jij je pijn er niet laat zijn. En ja, ik weet het uit eigen ervaring, pijn is soms zo verrekte… niet fijn. En toch, juist daar wil Hij je helen. Hij is de grote Heelmeester. We mogen met de brokstukken van ons leven naar Hem en luisteren naar Zijn bemoedigende en liefdevolle stem. Kom maar met je pijn, juist daar wil Ik bij jou zijn. Ik wil je helen. Ga maar door de pijn heen, Ik laat je nooit alleen. Ik gebruik zo jouw pijn en jouw tranen, jouw regen, om voor de ander te zijn tot zegen. Wat voel je je vaak in je pijn zo verloren, maar juist die pijn trekt in je hart sporen. Sporen van liefde, er ontstaat juist in je kwetsbaarheid echte verbinding, zo mag je samen gaan voor heling. Heling door onze Heelmeester, die de enige is die je echte, diepe vreugde kan geven. Zo mag jij je leven, juist vanuit je wonden en in alle kwetsbaarheid, ten volle leven. En zo in jouw regen de ander zijn tot zegen.

Met een prachtig lied dat hierover gaat, het lied ‘zegen’ van Danielle Schaap, wil ik deze blog afsluiten.

Wat als zegen komt door regen, wat als genezing komt door pijn, wat als in duizend bange nachten U toch aanwezig was bij mij, wat als beproeving hier en nu, Uw genade blijkt te zijn.

Het bericht zegen door regen verscheen eerst op Waardevol en Uniek.