In dit leven hebben we te maken met gebrokenheid. Het leven is niet maakbaar. Het leven is niet altijd wauw. Je kunt soms zo lamgeslagen zijn door moeilijke dingen die je hebt meegemaakt in je verleden of nu op dit moment. En dan wil ik je laten weten dat ik voor je bidt. Dat jij je gedragen mag weten door je hemelse Vader. Hij wil dicht bij jou zijn, midden in jouw pijn.

Het leven is zeker niet altijd wauw, maar rauw. Durf maar te rouwen om de rauwheid van het leven. Geef maar ruimte aan je verdriet, je angst en je onzekerheid. Stop het niet weg en doe niet alsof het er niet is. Want het is er wel. Je kunt je leven pas ten volle leven als je ruimte maakt voor je pijn en aandacht hebt voor de gebrokenheid in jouw leven.

Het is zo menselijk om je pijn niet te willen voelen. We hebben zo vaak de neiging om weg te gaan bij onze pijn. Of we willen er even bij zijn, maar al snel moet het ook klaar zijn en gaan we weer over tot de orde van de dag. Maar zo werkt het niet.

Neem de tijd om te rouwen, om die persoon die je mist. Neem de tijd om te rouwen voor datgene waar je zo naar verlangt, maar nooit hebt gekregen of gaat krijgen. Neem de tijd om te rouwen voor dat wat je als kind zo hebt gemist.

Het leven is niet altijd wauw. Zeg daarom ook maar in gedachten auw op de momenten dat je pijn voelt door een opmerking van een ander. Neem dat serieus en stop het niet te snel weg. Juist door het te erkennen en er aandacht voor te hebben, ga je ruimte ervaren. Zo mag je stap voor stap leren om je leven ten volle te leven. En nee, het leven is niet altijd wauw, maar door dit te erkennen en ruimte te maken voor datgene waar je om rouwt, of wat je pijn doet, gaat het je steeds meer lukken om je leven ten volle te leven. En zo door je leven ten volle leven, mag je in je leven gaan voor wauw, in plaats van mwah is ook wel goed.

Juist in kwetsbaarheid je pijn te delen en eerlijk te vertellen dat het leven voor jou niet wauw is, helpt je om in verbinding te komen met God, jezelf en de ander en zo eerlijk te laten zijn wat er is.

Het bericht het leven is niet altijd wauw verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Maar naast dankbaar voor onze mooie dame en wat ik van haar heb geleerd, merk ik dat het soms ook best pittig vind. Zeker nu ze ouder wordt en we nog steeds lopen te stoeien met haar zindelijkheid en ik haar ook niet altijd goed kan verstaan. Dat maakt me op die momenten verdrietig. Al merk ik ook dat er  iets in mij is wat ik dit verdriet niet wil voelen, omdat er dan tegelijk ook iets in mij is wat zich schuldig voelt. Vandaag wil ik ruimte geven aan dit verdriet dat het bij haar allemaal net even anders gaat, maar wil ik vooral ook dankbaar zijn om wie ze is. Dankbaar dat zij in ons leven is. Dankbaar om wie zij is. Door haar heb ik heerlijk mooie pure, lieve mensen leren kennen. En het heeft me een mooier mens gemaakt door te beseffen dat ieder mens waardevol is, met of zonder het syndroom van down.

We hebben allemaal ons eigen verhaal, of je nu het syndroom van down hebt of niet. Ieder mens is kostbaar, van onschatbare en waardevol.

En als ik dan ruimte heb gegeven aan mijn verdriet en naar mijn jongste dochter kijk, wat kan ik dan intens van haar genieten. Zo genieten om haar te zien genieten van de dingen die ze doet. Zij heeft mij echt geleerd om meer te leven in het nu en me niet te veel zorgen te maken. Want heel eerlijk, naast dat ik er nu soms pittige momenten zijn, kan ik ook piekeren over haar toekomst.

Wat is het dan heerlijk om wanneer zij thuiskomt uit school echt een moment de tijd te nemen om samen met haar te knuffelen en te genieten van het moment. Heerlijk om de tijd te nemen om samen te zijn en zo zelf ook weer te landen en als het nodig is ook gewoon te huilen om dat wat er niet is, zodat er weer ruimte komt voor datgene wat er wel is.

Dankbaar ben ik voor ons mooie dametje. Dankbaar dat zij me helpt om te leven in het nu, echt te genieten, en niet te ver voor uit te kijken, maar ook eerlijk mijn verdriet er te laten zijn en het niet weg te stoppen. Maar is dat ook niet de kunst van het leven? Alles er laten zijn, je lach en je traan, jezelf omarmen.  

Door mijn dochter met het syndroom van down heb ik geleerd mijn leven ten volle te leven en dat gun ik jou ook, dat je leert om alles wat jij ervaart er te laten zijn, waardoor je echte verbinding gaat ervaren met jezelf en de mensen om je heen!

Het bericht leven ten volle leven door dochter met syndroom van down verscheen eerst op Waardevol en Uniek.