Vandaag staat in de schijnwerpers een inspirerende man, Herman Geertsma, die werkzaam is als spreker en coach bij zijn eigen praktijk Spreek. ‘Kwetsbaarheid en verbinding zijn voor mij belangrijke waarden, je kunt je niet verbinden zonder kwetsbaar te zijn en  jouw verhaal te delen met de ander.’

‘Ik voelde de urgentie van het delen van mijn verhaal en daarom heb ik in de kerkelijke gemeente waar ik lid van ben mijn getuigenis gedeeld’ zo begint Herman zijn verhaal. ‘Dat is voor mij echt een omslagpunt geweest. Jarenlang heb ik geworsteld met de kerk. Tijdens de kerkdienst zat ik naast mensen, aan het einde van de kerkdienst ging ik weer naar huis en zij ook en dat was het. Ik vroeg me dan ook af ‘’is dit nu kerk zijn, is dit nu verbinding?” In mijn eigen levensverhaal van het misbruik door mijn vader, die dominee was, ging er juist in de kerk zoveel fout, omdat het over theorieën ging en er geen verbinding was. Hierdoor heb ik jarenlang gefrustreerd rondgelopen. Op een gegeven moment was ik het aan het bidden ‘God wilt U de kerk veranderen?’ Waarop ik een soort van boodschap kreeg ‘Prima, mag ik dan bij jou beginnen?’ Ik moest wel even slikken, maar reageerde uiteindelijk, laat maar zien hoe dan. Leren om mijn woede los te laten was de eerste stap die ik mocht leren en de dingen accepteren zoals ze zijn. In die periode kwam ik als vrijwilliger bij Compassion terecht en daar staat juist het werk via de kerk centraal, zo kon ik zien dat de kerk een kanaal kan zijn waardoor God licht brengt in deze wereld. Daar ben ik zo door gegrepen. Op dat moment ontstond er het verlangen bij mij dat ik dit ook wilde binnen mijn eigen gemeente. Ik werd ook sterk bepaald bij de tekst uit spreuken 31:8, waarin staat spreek voor hen die geen stem hebben, die niet voor zichzelf kunnen spreken. Er zijn veel meer mensen zoals ik en ik kan hun een stem geven.’

Herman vervolgt zijn verhaal ‘Het delen van mijn eigen verhaal is de aftrap geweest van mijn werk als spreker. Ik was naar de voorganger van onze gemeente gegaan, maar die vond het delen van mijn getuigenis niet zo’n goed idee. Omdat we er samen niet uitkwamen liet ik het idee op dat moment los. Dit gebeurde overigens vlak voordat ik naar Uganda ging voor de Muskathlon. Op de laatste avond werd gevraagd of je je getuigenis wilde delen. Eigenlijk was ik er niet zo van om zoiets onvoorbereid te doen, maar voor ik het wist stond ik vooraan en deelde ik mijn verhaal. Wat een mooie en bemoedigende reacties heb ik daarop op gekregen, ‘met jouw verhaal ga je veel mensen bereiken.’ Bij mezelf voelde ik ook, wat ik doe, dat klopt. Eenmaal terug in Nederland kwam de voorganger weer bij me, “in de tussentijd zijn er zoveel mensen bij me geweest die met seksueel misbruik te maken hebben gehad, er zijn zoveel vragen over, maar het gaat er nooit over in de kerk, zo gaven ze aan.” Waarop hij mij vervolgens vroeg om toch mijn verhaal te delen. Ik krijg er nog kippenvel van, dat juist net in die periode deze mensen bij hem langskwamen, dat voelde voor mij echt als een stukje bevestiging, dat ik mijn verhaal wel mocht gaan delen. Daarna kwam heel sterk het verlangen dat ik iets met het spreken wilde gaan doen, alleen wist ik niet hoe. Totdat ik in gesprek kwam met een dominee uit Zeewolde. Ook daar heb ik daar mijn verhaal gedeeld. Dat was voor mij nogmaals een bevestiging dat ik spreker wilde worden.’

Naast het spreken is Herman werkzaam als coach. ‘Als coach richt ik me vooral op mensen die een stukje richting missen in hun leven, en nergens voldoening uithalen. Ik ga samen met hen op zoek. Momenteel begeleid ik ook iemand die jarenlang in therapie is geweest, christelijk is opgevoed, maar het geloof is kwijtgeraakt en nu weer op zoek is naar God. Eigenlijk vind ik dat toch wel het mooiste, pastorale gesprekken voeren met mensen die niet zijn aangesloten bij een kerk.’

‘God kan soms verrassend uit de hoek komen’, aldus Herman ‘heel vaak leert Hij me geduld te hebben. Hoe ik bij Compassion terecht ben gekomen is ook zo’n verhaal. Ik was in een burn out beland en kwam er achter dat ik met mijn verleden aan de slag moest. Terugkeren in het onderwijs was niet haalbaar, omdat ik veel te verwerken had. Ik zocht ander werk en wilde ondertussen in een werk ritme blijven door vrijwilligerswerk te doen.  Ik zocht eerst contact met een organisatie dicht bij huis, maar daar reageerden ze niet heel enthousiast. Op een gegeven moment zei iemand tegen me, “je moet eens bij Compassion gaan kijken, dat is echt een inspirerende organisatie.” Waarop ik dacht “gast, doe niet zo zweverig.” Uiteindelijk belde ik Compassion en wat waren ze super enthousiast aan de telefoon. De eerste dag dat ik daar als vrijwilliger binnenkwam, was ik direct verkocht. Na een tijdje moest op zoek naar een betaalde baan en net op dat moment kwam er een vacature bij de serviceafdeling van Compassion. Aan de ene kant had ik heel sterk het gevoel, ik moet hier zijn, dit is zo bedacht, maar toen ik gesolliciteerd had en niet eens op gesprek mocht komen, ging die deur gewoon keihard dicht. Totdat ze me bij de financiële afdeling vroegen of ik daar iemand wilde vervangen die met zwangerschapsverlof ging. In die functie had ik veel contacten met sponsoren, omdat de nieuwe mensen van het serviceteam, de geldzaken lastig vonden. Mijn werk bestond op een gegeven moment voor de helft uit taken voor het serviceteam. Na het zwangerschapsverlof werd ik dan ook alsnog gevraagd of ik bij het serviceteam wilde komen werken. Dat is echt hoe God het soms doet. Hij laat me dan bewust wachten, om me te laten voelen, je hoeft het niet zelf te regelen. Hij zegt dan tegen me “Ik ben in control, en als Ik zeg dat het goed komt, dan komt het goed.”’

Over omarmen en verbinding vertelt Herman tot slot ‘er is niets zo spannend als kwetsbaar worden en je shit op tafel leggen en maar hopen dat er nog steeds mensen zijn die je leuk vinden. Als je dat niet doet, dan blijf je het altijd alleen doen en zit je op een dood spoor, dat is echt hoe ik het ervaren heb. Als het gaat over hoe God het leven bedoeld heeft, dan gaat het juist over verbinding. God is in zichzelf verbinding. Naar dat beeld van God, zijn wij geschapen. Zo zijn wij bedoeld om te leven, in verbinding. In plaats van die verbinding, zijn we geneigd om onszelf te beschermen en alleen te leven. We willen wel mensen toe laten, maar vinden dat lastig. Overal waar je dat doorbreekt, wordt het leven niet makkelijker, maar wel mooier. Als je wegloopt voor wat kwetsbaar is, dan komt ook je mooie kant niet tot bloei. Jezus is juist gekomen voor dat wat kapot is. Als we Jezus willen volgen, dan mogen we juist aan de slag met wat gebroken is, en dat begint met dat je eerst zelf in alle kwetsbaarheid jouw verhaal mag delen met de ander. Bij echte verbinding gaat het zowel over jezelf omarmen, als ook je laten omarmen en de ander omarmen.’

Het bericht unieke man Herman Geertsma verscheen eerst op Waardevol en Uniek.