De plantjes in de plantenbakken zetten ging trouwens ook niet helemaal zoals ik had gehoopt. Net bij het weer ophangen van de laatste plantenbak aan de schutting hoorde ik.. krrr… gevolgd met een grrr van mij. Helaas dat bakje was kapot en kon niet meer recht worden op gehangen. Ik baalde, maar dacht ook vrij snel ‘ach ja, dan hangt ie maar scheef, het hoeft tenslotte niet perfect. En ach zo scheef heeft ook wel iets. 

De dingen die Ik doe hoeven niet perfect te zijn, maar zelf moet ik wel perfect zijn. Wat is dat toch? Waarom veroordeel ik mezelf zo snel? 

Als ik dan kijk naar dat voorbeeld in de tuin, mocht ik in eerste instantie mijn ongenoegen niet uiten en niet mopperen van mezelf. Nee, ik moest dankbaar zijn dat hij tenminste iets deed in de tuin en er voor zorgde dat het nog netter werd. Maar ik baalde wel van de troep op dat moment, ik wilde alleen maar rust. En net op dat moment kwam ook mijn dochter ‘wilt u een spelletje doen?’
‘Nee, sorry nu even niet’ zei ik heel rustig
Maar van binnen wilde ik even heel hard gillen. Ik wilde gewoon even niets. Ik had een drukke week gehad en was moe.
Maar ook op dat moment voelde ik weer gelijk oordeel naar mezelf. ‘Stel je niet zo aan, je kunt toch prima even een spelletje doen met je dochter?’ 
Nee, dat lukte me niet. Ik besloot daarom goed voor mezelf te zorgen en tijd voor mezelf te creëren en even van me af te schrijven. Tijdens het schrijven kwam ik er achter dat ik me weer zo voelde falen en de gedachte ik ben niet goed genoeg was weer sterk aanwezig. Ik schreef het daarom een paar keer op en las het hardop voor. Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg.

Nee, ik ben niet goed genoeg. Ik heb Jezus nodig. Ik mag door Zijn liefdevolle ogen naar mezelf kijken en zijn woorden tot me door laten dringen:
Je bent goed zoals je bent.
Je mag er zijn.
Ja, ik ben
dat is genoeg.
Zijn geliefd kind.

Stoppen met oordelen 
maar gevuld met Zíjn liefde
mag ik op weg gaan.
Dit is een proces 
van vallen,
maar ook weer opstaan.

Ik ben gewoon goed,
om wie ik ben
en niet om wat ik doe.

Het bericht ik ben… dat is genoeg verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Als ik google op perfectionisme, kom ik op de site van Femke de grijs, waar ik lees ‘Perfectionisme houdt in dat je naar perfectie streeft en bezig bent om volmaaktheid te creëren. Synoniemen zijn onder meer nauwgezet, nauwkeurig,  secuur, punctueel of precies zijn. Op zich is hier niets verkeerd mee. Het wordt pas een probleem als je te perfectionistisch bent en continu perfectionistisch gedrag vertoont. Wellicht hangt jouw zelfvertrouwen af van wat je hebt gepresteerd of vind je jezelf/ iets nooit goed genoeg en heb je continu kritiek op jezelf en/of anderen. Dit kan moe maken…’

Ik herken dit wel. Niet zo zeer dat alles wat ik doe, perfect moet. Nou vooruit, als ik een blog schrijf, moet het plaatje er wel perfect bij passen. En als er spontaan iemand op bezoek komt vind ik dat heel gezellig, maar eigenlijk moet ik de woonkamer dan wel eerst opruimen en ook wel schoonmaken van mezelf, want het moet er netjes uitzien. Nee, perfect hoeft niet, maar wel netjes. Al merk ik wel dat ik hier wel makkelijker in wordt. Ik wil graag de perfecte moeder zijn, en wanneer ik iets ben vergeten dan voel ik mij wel falen. Zo had ik laatst aan mijn oudste dochter belooft haar ergens voor op te geven en dat had ik niet gedaan. Ik voelde mij falen op het moment dat ik daar achter kwam. Ik besloot deze keer dat gevoel van falen er gewoon te laten zijn, maar dat voelde niet fijn. Ik had het eigenlijk willen voorkomen. Maar helaas dat kan niet altijd. Wel heb ik de volgende dag dit eerlijk aan mijn dochter vertelt en ze nam het gelukkig niet heel zwaar op. ‘oh, kan toch gebeuren mam, geeft niet hoor’. Pview, dat scheelde weer. Vaak maak ik me dan te voren weer veel te druk over hoe ik het haar moet gaan vertellen, maar valt het uiteindelijk wel mee. Ook wil ik graag de perfecte vrouw zijn. Toen mijn man laatst thuis kwam toen hij twee dagen weg was geweest, wilde ik echt naar hem luisteren en er voor hem zijn en mezelf even aan de kant zetten. Maar eigenlijk wilde ik ook heel graag vertellen wat er bij mij was en eigenlijk was ik op dat moment ook gewoon moe en lukte het me niet om te luisteren. Ik voel me dan op zo’n moment falen en daardoor lukt het juist helemaal niet om er voor hem te zijn. Door mijn drang naar perfectie, bereik ik juist het tegenovergestelde.

Waarom wil ik eigenlijk perfect zijn? Wil ik dat eigenlijk echt wel, of zit er iets anders onder? Herken jij dit dat je graag perfect wilt zijn? Waarom eigenlijk?

Het bericht waarom wil je perfect zijn? verscheen eerst op Waardevol en Uniek.