dankbaar voor 9 jaar

waardevolenuniek — Wed, 01 Apr 2020 04:00:00 +0000

Vandaag is onze jongste dochter jarig en negen jaar geworden. Jarig in een bijzondere tijd. Een tijd waarin we zo weinig mogelijk sociale contacten hebben, maar gelukkig wel samen als gezin haar verjaardag kunnen vieren. Ik weet nog goed dat negen jaar geleden voor mij ook een bijzondere tijd was. Binnenshuis was ik vooral de trotse en dankbare moeder, maar buitenshuis was ik onzeker en bang voor reacties van anderen. Ik voelde gewoon dat anderen naar me keken en daar had ik niet altijd zin in, daarom bleef ik ook in die beginperiode zoveel mogelijk thuis. Ik wilde gewoon thuis en alleen met haar zijn, dan werd ik er niet zo bij bepaald dat ze anders was en het syndroom van down had, nee dan was ze gewoon mijn mooie meisje. Ook niet zo gek overigens dat ik zo dacht want ik heb echt letterlijk gehoord van mensen die langs ons liepen ‘oh daar heb je er weer zo een met een chromosoompje te veel.’ Dat maakte mij als moeder verdrietig, waarom zagen ze alleen dat extra chromosoompje en niet mijn mooie meisje?

Maar vandaag wil ik niet verdrietig zijn, vandaag ben ik dankbaar voor haar negen jaar. Negen jaar waarin ik echt van haar mag genieten. Waarin ze me geleerd heeft om te leven in het nu en me geen zorgen te maken voor morgen en wat kan ik dat nu op moment met de coronacrisis goed gebruiken. Leven bij de dag.

Vorige week toen ik op een avond naast ons mooie dametje in bed lag, moest ik denken aan wat er op haar geboortekaartje stond een stukje uit een liedje van Gerald Troost ‘je bent een wonder, je bent bijzonder, je bent een parel in Gods hand.’ Deze tekst hadden we al gekozen nog voordat we wisten dat ze het syndroom van down had. Terwijl ik hieraan dacht, ging ik voor haar zingen en spontaan kwamen er woorden op de wijs van dit lied in me naar boven borrelen. Nadat ze sliep ben ik voorzichtig, om haar niet wakker te maken uit haar bed gekropen en heel zachtjes de trap af naar beneden geslopen. Eenmaal beneden was ik achter de piano gedoken en had ik allerlei favoriete liedjes van haar gepingeld. ‘Nanananana… elke dag heeft genoeg aan zijn eigen lach, elke dag is tijd voor taart, elke dag is leuker dan de dag er voor, elke dag is een feestje waard.’ Tijdens het spelen van dit nummer zag ik in gedachten haar heerlijke lach voor me en dat ze enthousiast door de kamer danste.

Uiteindelijk heb ik op de wijs van het refrein van de Parel van Gerald Troost dit lied voor haar geschreven, die ik vandaag op haar verjaardag ook voor haar ga zingen:

Je bent een wonder.
Je bent bijzonder.
Je bent een parel in Gods hand.
We keken uit naar jou
hebben naar jou verlangt.
En vandaag negen jaar,
wat zijn we dankbaar!
In deze bijzondere tijd
Is niets een vanzelfsprekendheid.
Je bent ons wonder.

Je bent een wonder.
Je bent bijzonder.
Je bent een parel in Gods hand.
We keken uit naar jou
hebben naar jou verlangt.
Met jouw intense lach
maak jij een feest van ied’re dag.
Genieten leven vandaag
dat is waar ik door jou in slaag.
Je bent ons wonder.

Dankbaar voor ons mooie wonder, vandaag alweer negen jaar.

Het bericht dankbaar voor 9 jaar verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

het verhaal begint… bijna 8 jaar geleden

waardevolenuniek — Thu, 21 Mar 2019 05:00:27 +0000

Het verhaal begint bijna 8 jaar geleden, vlak na de bevalling van onze tweede dochter.

‘Zien jullie iets?’ klonk de vraag, een uur nadat we van onze prachtige dochter hadden genoten. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik zie niets bijzonders, alleen een mooi meisje, onze mooie dochter. Maar u zult het wel niet voor niets vragen,’ zei ik. De vrouw knikte. ‘Dat klopt, uw dochter heeft het syndroom van down.’

BAM. Mijn wereld stortte in.

Gedachten die door me heen schoten waren: ‘Nee, dit kan ik niet. Waarom gebeurt dit? Ik kan geen goede moeder voor haar zijn, ik kan haar niet geven wat ze nodig heeft! Hoe zal het straks zijn als ze groot is, hoe zal haar toekomst er uit zien?’

Gevoelens van blijdschap en verdriet wisselden elkaar continu af. Blijdschap om haar geboorte. Verdriet omdat we niet wisten wat het syndroom van down inhield. Ik herinner me nog goed dat ik mijn moeder opbelde ‘Mam, u bent weer oma geworden! Maar ze is wel een bijzonder meisje, ze heeft het Syndroom van Down.’ Ik voelde dat ze niet goed wist hoe ze moest reageren.

En toch, juist in die periode van het leren loslaten dat het anders ging dan ik van te voren had verwacht heb ik mogen ervaren dat God erbij was. De dominee kwam in de kraamweek op bezoek. Ik wist niet zo goed een houding. Ik was blij en dankbaar, maar maakte me ook zorgen. Hij vroeg ‘zal ik met je een gedeelte uit de Bijbel lezen?’ ‘Ja, is goed’ zo reageerde ik op zijn vraag.

‘Moet je door het water gaan – Ik ben bij je, of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan. Het zal je niet verteren. De vlammen zullen je niet verschroeien.

God is er bij, in je vragen en je onzekerheid. Ja mag met je vragen naar Hem. Dan wordt de strijd niet minder, maar kun je het wel volhouden. Omdat Hij voor en naast je strijdt. Hij is bij je en laat je nooit los! De golven van emoties van onzekerheid en angst zullen je niet overspoelen, je zult niet worden meegesleurd.

Dan lezen we verder in Jesaja 43 ‘je bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van je.’ Wauw, wat een prachtige en bemoedigende woorden. God houdt van mij en onze prachtige dochter. God houdt ook van jou.

Ons mooie meisje wordt binnenkort acht jaar. Wat voel ik mij een gezegende moeder als ik kijk naar onze prachtige dochter met de twinkeling in haar ogen. Heerlijk hoe zij intens kan genieten. Door haar heb ik geleerd zelf ook meer te genieten en te leven in het nu. Zij is zo mooi. Zo puur. Oprecht. Ze is gewoon zoals ze is: echt! En daarom vier ik vandaag feest, en draag ik twee verschillende sokken, omdat het Wereld Downsyndroom dag is.

Het bericht het verhaal begint… bijna 8 jaar geleden verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

syndroom van down Archieven - Waardevol en Uniek

dankbaar voor 9 jaar

het verhaal begint… bijna 8 jaar geleden