Echte vrede of de lieve vrede bewaren. Wat is precies het verschil? Hoe zorg je voor echte vrede? Daarvoor is het belangrijk dat je weet wat er echt bij je speelt. Dat je in verbinding bent met datgene wat er binnen in jou leeft. En datgene wat er in jou leeft, dat je dat in contact brengt met een ander, dat je er verbinding mee maakt in contact en verbinding met de ander.

Niet de lieve vrede, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je er van alles van vindt of van alles bij voelt, maar het niet durft te uiten omdat je bang bent dat de ander oordeel voelt of afwijzing. Dat is iets wat je dan bij de ander mag laten. Hoe moeilijk ook. Al is het ook  begrijpelijk dat je een ander niet wilt kwetsen of afwijzen, maar als je ten diepste niet eerlijk bent naar jezelf, ben je dat ook niet naar de ander.

Maar hoe doe je dat dan en bij wie wel en wie niet? Wat als je dan alsnog in een conflict terecht komt, en er gebeurd waar je zo bang voor was, namelijk dat de ander wel zich gekwetst of afgewezen voelde?

Het is goed om te beseffen dat je daar zelf een keuze in hebt. Op welke momenten ga je echt het contact aan en op welke momenten laat je het gaan? Maar dan is het jouw keuze en overkomt het jou niet meer. Dat is echt wel een verschil.

Wat ik zelf hierbij ook belangrijk vind is om God te vragen me te vullen met Zijn vrede, wanneer ik het gesprek met die ander aanga. Dan zijn het geen veroordelende woorden meer, maar liefdevolle en opbouwende woorden. Woorden van Vrede. Dan doe ik recht aan datgene wat er bij speelt, maar tegelijk ook aan de ander.

Gevuld met Zijn vrede, lukt het me beter om te gaan voor echte vrede en niet de lieve vrede. De lieve vrede die ik soms wil bewaren omdat ik bang ben om iets aan te gaan en het soms liever uit de weg ga.

Wil jij gaan voor echte vrede en echte verbinding met de mensen om je heen? En ben je er klaar mee om steeds maar weer te gaan voor het bewaren van de lieve vrede, maar ga je daarmee voorbij aan wat er binnen in jou leeft? Neem dan vrijblijvend contact met me op, ik sta graag voor je klaar, om samen met jou na te gaan wat jou nog belemmerd om te gaan voor echte vrede.

Ik wil je tot slot Zijn vrede toewensen. Dat je keuzes mag maken die leiden tot een vredevol leven dicht bij je Maker! 

Het bericht lieve vrede of liever echte vrede verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Vandaag staat in de schijnwerpers een inspirerende man, Herman Geertsma, die werkzaam is als spreker en coach bij zijn eigen praktijk Spreek. ‘Kwetsbaarheid en verbinding zijn voor mij belangrijke waarden, je kunt je niet verbinden zonder kwetsbaar te zijn en  jouw verhaal te delen met de ander.’

‘Ik voelde de urgentie van het delen van mijn verhaal en daarom heb ik in de kerkelijke gemeente waar ik lid van ben mijn getuigenis gedeeld’ zo begint Herman zijn verhaal. ‘Dat is voor mij echt een omslagpunt geweest. Jarenlang heb ik geworsteld met de kerk. Tijdens de kerkdienst zat ik naast mensen, aan het einde van de kerkdienst ging ik weer naar huis en zij ook en dat was het. Ik vroeg me dan ook af ‘’is dit nu kerk zijn, is dit nu verbinding?” In mijn eigen levensverhaal van het misbruik door mijn vader, die dominee was, ging er juist in de kerk zoveel fout, omdat het over theorieën ging en er geen verbinding was. Hierdoor heb ik jarenlang gefrustreerd rondgelopen. Op een gegeven moment was ik het aan het bidden ‘God wilt U de kerk veranderen?’ Waarop ik een soort van boodschap kreeg ‘Prima, mag ik dan bij jou beginnen?’ Ik moest wel even slikken, maar reageerde uiteindelijk, laat maar zien hoe dan. Leren om mijn woede los te laten was de eerste stap die ik mocht leren en de dingen accepteren zoals ze zijn. In die periode kwam ik als vrijwilliger bij Compassion terecht en daar staat juist het werk via de kerk centraal, zo kon ik zien dat de kerk een kanaal kan zijn waardoor God licht brengt in deze wereld. Daar ben ik zo door gegrepen. Op dat moment ontstond er het verlangen bij mij dat ik dit ook wilde binnen mijn eigen gemeente. Ik werd ook sterk bepaald bij de tekst uit spreuken 31:8, waarin staat spreek voor hen die geen stem hebben, die niet voor zichzelf kunnen spreken. Er zijn veel meer mensen zoals ik en ik kan hun een stem geven.’

Herman vervolgt zijn verhaal ‘Het delen van mijn eigen verhaal is de aftrap geweest van mijn werk als spreker. Ik was naar de voorganger van onze gemeente gegaan, maar die vond het delen van mijn getuigenis niet zo’n goed idee. Omdat we er samen niet uitkwamen liet ik het idee op dat moment los. Dit gebeurde overigens vlak voordat ik naar Uganda ging voor de Muskathlon. Op de laatste avond werd gevraagd of je je getuigenis wilde delen. Eigenlijk was ik er niet zo van om zoiets onvoorbereid te doen, maar voor ik het wist stond ik vooraan en deelde ik mijn verhaal. Wat een mooie en bemoedigende reacties heb ik daarop op gekregen, ‘met jouw verhaal ga je veel mensen bereiken.’ Bij mezelf voelde ik ook, wat ik doe, dat klopt. Eenmaal terug in Nederland kwam de voorganger weer bij me, “in de tussentijd zijn er zoveel mensen bij me geweest die met seksueel misbruik te maken hebben gehad, er zijn zoveel vragen over, maar het gaat er nooit over in de kerk, zo gaven ze aan.” Waarop hij mij vervolgens vroeg om toch mijn verhaal te delen. Ik krijg er nog kippenvel van, dat juist net in die periode deze mensen bij hem langskwamen, dat voelde voor mij echt als een stukje bevestiging, dat ik mijn verhaal wel mocht gaan delen. Daarna kwam heel sterk het verlangen dat ik iets met het spreken wilde gaan doen, alleen wist ik niet hoe. Totdat ik in gesprek kwam met een dominee uit Zeewolde. Ook daar heb ik daar mijn verhaal gedeeld. Dat was voor mij nogmaals een bevestiging dat ik spreker wilde worden.’

Naast het spreken is Herman werkzaam als coach. ‘Als coach richt ik me vooral op mensen die een stukje richting missen in hun leven, en nergens voldoening uithalen. Ik ga samen met hen op zoek. Momenteel begeleid ik ook iemand die jarenlang in therapie is geweest, christelijk is opgevoed, maar het geloof is kwijtgeraakt en nu weer op zoek is naar God. Eigenlijk vind ik dat toch wel het mooiste, pastorale gesprekken voeren met mensen die niet zijn aangesloten bij een kerk.’

‘God kan soms verrassend uit de hoek komen’, aldus Herman ‘heel vaak leert Hij me geduld te hebben. Hoe ik bij Compassion terecht ben gekomen is ook zo’n verhaal. Ik was in een burn out beland en kwam er achter dat ik met mijn verleden aan de slag moest. Terugkeren in het onderwijs was niet haalbaar, omdat ik veel te verwerken had. Ik zocht ander werk en wilde ondertussen in een werk ritme blijven door vrijwilligerswerk te doen.  Ik zocht eerst contact met een organisatie dicht bij huis, maar daar reageerden ze niet heel enthousiast. Op een gegeven moment zei iemand tegen me, “je moet eens bij Compassion gaan kijken, dat is echt een inspirerende organisatie.” Waarop ik dacht “gast, doe niet zo zweverig.” Uiteindelijk belde ik Compassion en wat waren ze super enthousiast aan de telefoon. De eerste dag dat ik daar als vrijwilliger binnenkwam, was ik direct verkocht. Na een tijdje moest op zoek naar een betaalde baan en net op dat moment kwam er een vacature bij de serviceafdeling van Compassion. Aan de ene kant had ik heel sterk het gevoel, ik moet hier zijn, dit is zo bedacht, maar toen ik gesolliciteerd had en niet eens op gesprek mocht komen, ging die deur gewoon keihard dicht. Totdat ze me bij de financiële afdeling vroegen of ik daar iemand wilde vervangen die met zwangerschapsverlof ging. In die functie had ik veel contacten met sponsoren, omdat de nieuwe mensen van het serviceteam, de geldzaken lastig vonden. Mijn werk bestond op een gegeven moment voor de helft uit taken voor het serviceteam. Na het zwangerschapsverlof werd ik dan ook alsnog gevraagd of ik bij het serviceteam wilde komen werken. Dat is echt hoe God het soms doet. Hij laat me dan bewust wachten, om me te laten voelen, je hoeft het niet zelf te regelen. Hij zegt dan tegen me “Ik ben in control, en als Ik zeg dat het goed komt, dan komt het goed.”’

Over omarmen en verbinding vertelt Herman tot slot ‘er is niets zo spannend als kwetsbaar worden en je shit op tafel leggen en maar hopen dat er nog steeds mensen zijn die je leuk vinden. Als je dat niet doet, dan blijf je het altijd alleen doen en zit je op een dood spoor, dat is echt hoe ik het ervaren heb. Als het gaat over hoe God het leven bedoeld heeft, dan gaat het juist over verbinding. God is in zichzelf verbinding. Naar dat beeld van God, zijn wij geschapen. Zo zijn wij bedoeld om te leven, in verbinding. In plaats van die verbinding, zijn we geneigd om onszelf te beschermen en alleen te leven. We willen wel mensen toe laten, maar vinden dat lastig. Overal waar je dat doorbreekt, wordt het leven niet makkelijker, maar wel mooier. Als je wegloopt voor wat kwetsbaar is, dan komt ook je mooie kant niet tot bloei. Jezus is juist gekomen voor dat wat kapot is. Als we Jezus willen volgen, dan mogen we juist aan de slag met wat gebroken is, en dat begint met dat je eerst zelf in alle kwetsbaarheid jouw verhaal mag delen met de ander. Bij echte verbinding gaat het zowel over jezelf omarmen, als ook je laten omarmen en de ander omarmen.’

Het bericht unieke man Herman Geertsma verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Zo irritant als een ander iets doet wat gewoon niet handig is, en al helemaal vervelend als die ander ook nog eens niet communiceert. Wat kan dat frustrerend zijn. Herken je dat? Hoe reageer jij daarop?

Zelf word ik in eerste instantie boos en gefrustreerd. Grr.. waarom heeft die ander dat zo gedaan? zijn dan overheersende gedachten. Gedachten. Hardop uitspreken naar die ander, dat vind ik soms nog wel lastig. Al ligt het er ook aan wel wie het is. Bij de ene persoon zeg ik sneller wat ik voel of denk dan bij een ander. Soms heb ik ook de neiging om mijn boosheid en frustratie weg te stoppen, maar dan doe ik geen recht aan wat er bij mij is en wat het met mij doet.

Wat mij op zo’n moment helpt is om mijn frustraties van me af te schrijven. Het schrijven helpt me niet altijd, en wat me dan wel helpt is om frustraties er uit te dansen. Heerlijk even bewegen en de emoties te laten stromen, om ze uit mijn lijf te laten komen. Een tijdje terug merkte ik ook veel frustraties en boosheid in mijn lijf en daarom ging ik samen met mijn jongste dochter dansen we op het nummer Let it go van Frozen en daarna op het opwekkingslied laat Uw liefde stromen. Heerlijk, lekker samen brullen: ‘let it go, let it go’. Dit helpt mij om mijn boosheid en frustraties los te laten, maar ook echt even al mijn emoties in het dansen te stoppen. Nadat we waren uitgedanst luisterde we naar het opwekkingslied ‘Heer ik kom tot U’ en dan vooral het stukje: ‘laat Uw liefde stromen’.

Eerst de emoties groter maken tijdens het dansen en daarna de frustraties en boosheid uit je lichaam laten komen. Om je vervolgens met Gods liefde te laten volstromen.

Laten volstromen met Gods liefde. Ik voel het dan echt in mijn hele lichaam. Overal voel ik de tintelingen door me heen, tintelingen van Gods Geest die liefde is. Ik voel dat Zijn liefde dan weer de boventoon voert en de boosheid en frustraties echt zijn verdwenen. Het lukt me dan ook weer om door Gods ogen vol liefde naar mezelf en de ander te kijken. En vanuit die liefdevolle blik kan ik kijken weer in verbinding met mezelf en de ander komen.

Niemand is tenslotte volmaakt en iedereen maakt fouten. Van fouten maken kun je alleen maar leren. Daarom is het wel belangrijk om nog wel te reageren en op een liefdevolle en eerlijke manier aan te geven wat het met je deed, wat er gebeurd is. Daarvoor is het wel belangrijk dat je eerst in verbinding met jezelf komt. Ja, eerst in verbinding komen met mezelf en ruimte geven aan je emoties. Als je emoties hebben plaatsgemaakt voor Gods liefde, dan kun je weer echt in verbinding komen met de ander.

Zo mogen we allemaal steeds opnieuw Gods liefde laten stromen en steeds opnieuw met onszelf en de ander in verbinding komen.

Het bericht Gods liefde laten stromen en in verbinding komen verscheen eerst op Waardevol en Uniek.