Wat ging het die ochtend flink te keer, ik had medelijden met manlief en mijn oudste dochter die dwars door die harde regenbuien moesten fietsen. Zelf had ik die ochtend de auto nodig voor wandel coaching. Onderweg naar de locatie was er nog veel regen, maar hoe dichterbij ik bij het bos kwam waar we gingen wandelen hoe meer blauwe lucht ik zag. Toen ik uit de auto stapte scheen zelfs de zon.

Na een tijdje vroeg ik om vijf minuten in stilte te wandelen. Wauw, wat is het bos prachtig in de herfst, al die prachtige kleuren. En dan die weerkaatsing van het licht van de zon, zo tussen de bomen en de takken door, zo prachtig. Echt genieten om dan zo in stilte te wandelen door Gods Schepping. Ik zag aan degene die naast me liep dat zij er ook van genoot. Ze gaf ook aan dat ze er helemaal van tot rust kwam en dat haar hoofd al minder vol was dan aan het begin van de wandeling.

We liepen verder en kijkend naar de blaadjes die naar beneden dwarrelden vroeg ik haar ‘wat zou je willen loslaten?’ Al vrij snel reageerde ze met de woorden ‘mijn angst voor afwijzing’. Ze vertelde op welke momenten ze dit had ervaren in haar leven. Maar ook dat ze nu nog wel ineens een steek kon voelen van angst wanneer ze een voor haar belangrijke vriendin met iemand anders zag praten. Ze was bang dat ze niet goed genoeg was.

En dit gevoel van je niet goed genoeg voelen, daar gingen we dieper op in. Door vlak achter haar te gaan lopen en deze woorden op een veroordelende toon hardop uit te spreken ‘je bent niet goed genoeg, je bent niet goed genoeg’.

Bij het horen van die woorden zag ik dat ze verkrampte. Zelf vertelde ze dat ze vooral haar voeten en handen voelde verkrampen en er verontwaardiging en boosheid naar boven kwam. Wanneer ik de woorden weer hardop uitsprak vroeg ik haar om protest te maken. Ik hoefde de woorden maar een paar keer hardop uit te spreken en ze schreeuwde ‘kappen nou’.

Na de boosheid kwamen de tranen van ontlading. Tot slot gaf ik haar bemoedigende woorden mee. Weer liep ik vlak achter haar, maar nu met een liefdevolle stem ‘je bent goed zoals je bent, je bent geliefd, je mag er zijn’. Zo mooi om te zien hoe er weer een rust over haar kwam. De woorden deden haar zichtbaar goed en ze ervaarde rust en ruimte. Wat de stralen van de zon in de stilte met haar deden, deden nu de bemoedigende en bevestigende woorden. Rust. Ruimte.

Verlang jij ook naar rust en ruimte in je hoofd? Wil jij leren om al wandelend te leren loslaten? Heb je last van de gedachten ‘ik ben niet goed genoeg’. Neem dan contact met mij op om te kijken wat ik voor jou zou kunnen betekenen tijdens wandel coaching, of coaching bij mij in de praktijk.

Het bericht wandelend onderweg leren loslaten verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Ik was wel benieuwd hoe ik dat zou gaan ervaren. De avond voor de eerste wandelcoach sessie las ik in Jesaja 49: 18 het volgende ‘open je ogen, kijk om je heen!’ Wauw, zo mooi als het gaat om wandel coaching. Tijdens het wandelen bewust genieten van de natuur en zien hoe onze Schepper als prachtig geschapen heeft. Echt kijken, niet snel voorbij hollen, maar vertragen en de tijd nemen om datgene wat je ziet echt in je op te nemen.

Tijdens de wandeling vroeg ik aan Tine of ze vijf minuten in stilte wilde wandelen en daarna wilde vertellen wat God aan haar had laten zien. De vijf stilte minuten heb ik zelf ook genoten van de vogel geluiden en de wind te voelen door mijn haar. Zo heerlijk om in een rustig tempo en in stilte te wandelen in de natuur.

Als de vijf minuten voorbij begint ze te vertellen ‘wat mij vooral opviel was het lichte, jonge groen. Dat staat voor mij voor leven. Leven. Je zelf mogen zijn.’ Wauw, wat het al met je kan doen om bewust om je heen te kijken en de bomen echt te zien. Om dan te komen bij een thema wat je zo raakt, je zelf mogen zijn. Niet langer bang zijn voor afwijzing, maar je leven echt durven leven.

Maar wat was die angst voor afwijzing nog zo aanwezig. En toch alleen al door dit te erkennen, en te beseffen dat ze zich nog zo vaak niet gezien voelt en daar echt bij stil te staan, door letterlijk ook te stoppen met wandelen en de tijd te nemen om stil te staan bij dat gevoel van je niet gezien voelen, dat gaf ruimte.

Na een paar minuten stil te hebben gestaan en een oefening te hebben gedaan liepen we weer verder.

Op sommige momenten ging het wandeltempo weer iets omhoog, dan was er weer iets in haar dat vond dat ze maar door moest. Ik vroeg haar dan bewust om te vertragen en langzamer te lopen. Om meer in verbinding te komen met wat er binnen in haar zich af speelde.

Ze kwam tot de conclusie dat ze het eigenlijk heel lastig vind om niets te doen. Als ze stil op de bank zit, kijkt ze vaak tv, als ze gaat wandelen, nam ze vaak een fototoestel mee, helemaal niets, dat vond ze wel lastig. En toch merkte ze ook bij zichzelf dat er iets in haar was dat zo verlangde naar rust, even niets te hoeven. En ze vond het heerlijk in de natuur, om zo tot rust te komen en niet langer van alles te moeten van zichzelf.

Herken jij dit? Dat je de neiging hebt om altijd iets te moeten doen van jezelf, om maar steeds bezig te zijn en achter elkaar door te rennen. Wanneer je interesse hebt in wandel coaching dan kun je hierover altijd contact met me opnemen, dan wandel ik graag met je mee, om zo tot rust te komen in de natuur!

Het bericht tot rust komen in de natuur verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Het bericht wandelen met je Maker verscheen eerst op Waardevol en Uniek.