Aan het begin van de dinsdagmiddag kreeg ik een berichtje van de school van onze jongste ‘kun je haar komen ophalen? Ze is echt niet fit. En tien minuten later weer een berichtje ‘oh het gaat wel weer, het hoeft toch niet’. Om na weer tien minuten het volgende berichtje te krijgen ‘oh het gaat toch niet’.

Wat bleek nu? Ze hadden k3 opgezet en daar ging ze wel op dansen, maar toen de muziek was afgelopen voelde ze alweer de buikpijn. Uiteindelijk haar daarom wel eerder opgehaald van school en de dagen erna was ze nog steeds niet fit.

Ik merkte bij mezelf dat ik wel even moest schakelen, dat ik even baalde dat ik nu niet kon werken, maar als mijn zieke dochter zag, was het ook wel weer goed. Ik wilde er graag voor haar zijn, maar ik wilde ook graag aan het werk. En bij beide merk ik soms dat ik mezelf een hoge lat opleg.

Dat ik graag de perfecte moeder wil zijn, maar ook dat ik alles in mijn werk voor mijn praktijk perfect wil doen. Maar ja, dat lukt natuurlijk niet. Uiteindelijk lukte het me wel om datgene wat ik in mijn hoofd had om te willen doen los te laten en niet zo veel te willen en maar gewoon te kijken wat wel zou lukken.

Juist de dag dat ik niet zoveel kon doen lukte het me om gewoon te zijn en meer niet. En wat voelde dat eigenlijk fijn, gewoon zijn. Ik merkte dat ik er rustig van werd, maar er ook weer creatieve ideeën kreeg. Hoe is dit voor jou?

Lukt het jou ook om te zijn? Of ben je iemand die graag veel wil doen? En als je dingen doet, heb je dan ook de neiging om de dingen die je doet ook perfect te willen doen? Leg jij jezelf dan een hoge lat op, omdat als jij de dingen perfect doet, dan heb jij de controle. Maar wat gebeurd er dan wanneer er iets gebeurt waar je geen controle over hebt? Wat als dingen anders gaan? Vul zelf maar in, waar jij op dit moment mee te maken hebt of waar je mee te maken hebt gehad. Wat doe jij als de dingen anders gaan dan als jij had bedacht?

Jij bent zoals je bent. Jij bent waardevol precies zoals jij bent. Wat doet dit met je, als je deze woorden leest? Denk je dan snel, ja dat weet ik wel. Maar laat je het ook echt binnen komen in je hart? Of is het iets dat je wel weet met je hoofd, maar waarin je hart nog niet geloofd? Voel je je zo vaak niet waardevol, onzeker of heb je last van pieker- of angstige gedachten? Hoe ga je daar dan mee om?

Een prachtig kinderboek van Max Lucado is het boek kom zoals je bent. Dat gaat over kinderen die horen dat de koning komt en allemaal een prachtig talent gaan inzetten om aan de koning te kunnen geven. Maar als de koning komt in gewone kleding, zijn ze te druk met wat ze doen en hebben ze geen tijd voor hem. Een van hen denkt dat ze juist niets te geven heeft, maar zij geeft hem juist het belangrijkste: haar tijd en haar hart.

Zo mooi om door het lezen van dit boek weer te beseffen dat je bij God altijd mag komen zoals je bent, en het er ten diepste niet om gaat wat je doet, maar wie je bent. En dat je jezelf en jouw hart aan Hem mag geven.

Je bent waardevol om wie je bent en niet om wat je doet. 

Het bericht waardevol om wie je bent verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

De plantjes in de plantenbakken zetten ging trouwens ook niet helemaal zoals ik had gehoopt. Net bij het weer ophangen van de laatste plantenbak aan de schutting hoorde ik.. krrr… gevolgd met een grrr van mij. Helaas dat bakje was kapot en kon niet meer recht worden op gehangen. Ik baalde, maar dacht ook vrij snel ‘ach ja, dan hangt ie maar scheef, het hoeft tenslotte niet perfect. En ach zo scheef heeft ook wel iets. 

De dingen die Ik doe hoeven niet perfect te zijn, maar zelf moet ik wel perfect zijn. Wat is dat toch? Waarom veroordeel ik mezelf zo snel? 

Als ik dan kijk naar dat voorbeeld in de tuin, mocht ik in eerste instantie mijn ongenoegen niet uiten en niet mopperen van mezelf. Nee, ik moest dankbaar zijn dat hij tenminste iets deed in de tuin en er voor zorgde dat het nog netter werd. Maar ik baalde wel van de troep op dat moment, ik wilde alleen maar rust. En net op dat moment kwam ook mijn dochter ‘wilt u een spelletje doen?’
‘Nee, sorry nu even niet’ zei ik heel rustig
Maar van binnen wilde ik even heel hard gillen. Ik wilde gewoon even niets. Ik had een drukke week gehad en was moe.
Maar ook op dat moment voelde ik weer gelijk oordeel naar mezelf. ‘Stel je niet zo aan, je kunt toch prima even een spelletje doen met je dochter?’ 
Nee, dat lukte me niet. Ik besloot daarom goed voor mezelf te zorgen en tijd voor mezelf te creëren en even van me af te schrijven. Tijdens het schrijven kwam ik er achter dat ik me weer zo voelde falen en de gedachte ik ben niet goed genoeg was weer sterk aanwezig. Ik schreef het daarom een paar keer op en las het hardop voor. Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg.

Nee, ik ben niet goed genoeg. Ik heb Jezus nodig. Ik mag door Zijn liefdevolle ogen naar mezelf kijken en zijn woorden tot me door laten dringen:
Je bent goed zoals je bent.
Je mag er zijn.
Ja, ik ben
dat is genoeg.
Zijn geliefd kind.

Stoppen met oordelen 
maar gevuld met Zíjn liefde
mag ik op weg gaan.
Dit is een proces 
van vallen,
maar ook weer opstaan.

Ik ben gewoon goed,
om wie ik ben
en niet om wat ik doe.

Het bericht ik ben… dat is genoeg verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Wat verlang ik daar naar, dat het me steeds meer lukt om te beseffen dat ik goed genoeg ben en niet steeds bezig ben met wat anderen van mij denken. Ben jij daar ook naar op zoek, wil je leren minder bezig te zijn met wat anderen van jou vinden? Dan is dit boek echt een aanrader. Brene geeft je heel veel waardevolle tips en er staan veel inspirerende quotes in het boek, waar ik zelf veel van heb geleerd. Een paar quotes wil ik graag delen:

‘Om onze imperfectie te kunnen omarmen en een goed gevoel van eigenwaarde te ontwikkelen, zullen we moed, compassie en verbondenheid moeten beoefenen in ons dagelijks leven. Moed, is eigenlijk een gewoonte, een vaardigheid. Je krijgt moed, door moed te tonen. We nodigen compassie uit in ons leven door compassie te tonen tegenover onszelf en anderen, en we ervaren verbondenheid in ons leven door ons er voor open te stellen en verbondenheid met anderen te tonen.’

Wauw, gewoon gaan doen dus. Je krijgt moed, door moedig te zijn. Meer compassie, door gewoon liefdevol te zijn, naar jezelf en de ander.

Over het krijgen van nieuwe moed schrijft Brene

 ‘Druk op je DIP knop en zorg voor..  DUIDELIJKHEID. Elke keer dat ik word geconfronteerd met een situatie waarin ik me kwetsbaar voel, schep ik duidelijkheid over waar ik voor sta en door tegen mezelf te zeggen: Krimp niet ineen. Sta voor jezelf. Ik hoef mezelf niet klein te maken om te voorkomen dat anderen zich ongemakkelijk voelen en ik hoef me ook niet te wapenen om mezelf te bescheren. INSPIRATIE. Ik laat me inspireren door iedereen die zijn of haar werk en zienswijze met de wereld deelt. Moed is aanstekelijk. POSITIEVE ACTIE. In situaties waarin ik me kwetsbaar voel, probeer ik authenticiteit altijd tot mijn hoofddoel te maken.’

En tot slot over een quote over dat je goed genoeg bent.

‘Voor een bezield leven hoef je niet aan allerlei voorwaarden te voldoen. Je bent al goed genoeg. Je bent het al waard liefde te ontvangen en erbij te horen. Nu. Op dit moment. Zoals je bent. Om jezelf te kunnen accepteren en een goed gevoel van eigenwaarde te ontwikkelen, moet je je lijst met voorwaarden loslaten.’

Goed genoeg. Je bent al goed genoeg. Je hoeft niet eerst aan van alles te voldoen. Het gaat er niet om wat je doet, je bent gewoon goed!

Het bericht de moed van imperfectie verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Als ik google op perfectionisme, kom ik op de site van Femke de grijs, waar ik lees ‘Perfectionisme houdt in dat je naar perfectie streeft en bezig bent om volmaaktheid te creëren. Synoniemen zijn onder meer nauwgezet, nauwkeurig,  secuur, punctueel of precies zijn. Op zich is hier niets verkeerd mee. Het wordt pas een probleem als je te perfectionistisch bent en continu perfectionistisch gedrag vertoont. Wellicht hangt jouw zelfvertrouwen af van wat je hebt gepresteerd of vind je jezelf/ iets nooit goed genoeg en heb je continu kritiek op jezelf en/of anderen. Dit kan moe maken…’

Ik herken dit wel. Niet zo zeer dat alles wat ik doe, perfect moet. Nou vooruit, als ik een blog schrijf, moet het plaatje er wel perfect bij passen. En als er spontaan iemand op bezoek komt vind ik dat heel gezellig, maar eigenlijk moet ik de woonkamer dan wel eerst opruimen en ook wel schoonmaken van mezelf, want het moet er netjes uitzien. Nee, perfect hoeft niet, maar wel netjes. Al merk ik wel dat ik hier wel makkelijker in wordt. Ik wil graag de perfecte moeder zijn, en wanneer ik iets ben vergeten dan voel ik mij wel falen. Zo had ik laatst aan mijn oudste dochter belooft haar ergens voor op te geven en dat had ik niet gedaan. Ik voelde mij falen op het moment dat ik daar achter kwam. Ik besloot deze keer dat gevoel van falen er gewoon te laten zijn, maar dat voelde niet fijn. Ik had het eigenlijk willen voorkomen. Maar helaas dat kan niet altijd. Wel heb ik de volgende dag dit eerlijk aan mijn dochter vertelt en ze nam het gelukkig niet heel zwaar op. ‘oh, kan toch gebeuren mam, geeft niet hoor’. Pview, dat scheelde weer. Vaak maak ik me dan te voren weer veel te druk over hoe ik het haar moet gaan vertellen, maar valt het uiteindelijk wel mee. Ook wil ik graag de perfecte vrouw zijn. Toen mijn man laatst thuis kwam toen hij twee dagen weg was geweest, wilde ik echt naar hem luisteren en er voor hem zijn en mezelf even aan de kant zetten. Maar eigenlijk wilde ik ook heel graag vertellen wat er bij mij was en eigenlijk was ik op dat moment ook gewoon moe en lukte het me niet om te luisteren. Ik voel me dan op zo’n moment falen en daardoor lukt het juist helemaal niet om er voor hem te zijn. Door mijn drang naar perfectie, bereik ik juist het tegenovergestelde.

Waarom wil ik eigenlijk perfect zijn? Wil ik dat eigenlijk echt wel, of zit er iets anders onder? Herken jij dit dat je graag perfect wilt zijn? Waarom eigenlijk?

Het bericht waarom wil je perfect zijn? verscheen eerst op Waardevol en Uniek.