In een eerdere blog knielen en overgave schreef ik over dat knielen, aan Jezus voeten bemoedigend kan zijn. Jezus wil je aanraken, wil je datgene geven waar je zo naar verlangt en wat je zo nodig hebt, wanneer je aan Zijn voeten neerknielt.

Toch is neerknielen, je aan je Maker overgeven niet alleen maar bemoedigend, het kan ook confronterend zijn. Wanneer je iets beseft waar je niet trots op bent. Zo besefte ik zelf een tijdje terug dat ik jaloers was. En jaloers op een ander zijn, daar ben ik niet trots op. Ik wil het liever niet zijn. En toch was ik het, maar ik was me daar eerst niet bewust van. Ik had een ander nodig die dit tegen me zei. Die spiegel van die ander hielp me om weer te beseffen dat ik me ergens aan vastklampte wat niet goed voor me was. Ik richtte mijn boosheid op de verkeerde mensen. En met dat ik me daar bewust van was, ervaarde ik al meer rust. Een spiegel voorgehouden krijgen is niet leuk, en voelt niet fijn. Maar het is wel nodig voor heling en groei.

En zo wil Jezus ons ook een spiegel voorhouden. Hij wil ons niet alleen maar bemoedigen en liefdevolle woorden toefluisteren. Maar Hij wil ook dat we eerlijk worden naar onszelf. Dat we niet langer wegrennen voor onze pijn. En heel eerlijk? Ik ben daar ook goed in. Wegrennen bij mijn pijn. Ik wil het niet voelen, het is te pijnlijk. Mijn neiging is dan om dat van mezelf te veroordelen, maar ook dat is niet helpend. En doet Jezus ook niet. Hij houdt ons een spiegel voor, maar hij veroordeelt ons nooit. Hij wijst ons nooit af.

Welke spiegel wil Jezus jou voorhouden? Waar ren jij voor weg? Wat wil jij niet voelen? Of welke woorden wil jij niet horen?

We mogen samen met alles van ons naar Jezus gaan, onze mooie kanten, onze kwetsbare kanten waarin we zo verlangen om gezien te worden en aangeraakt te worden, maar ook onze schaduwkanten, die we liever niet willen zien. Wanneer je iets doet of hebt gedaan waar je niet trots op bent en Jezus of iemand anders wijst mij daar op, dan voelt dat niet fijn, maar is wel goed. Het brengt heling en genezing, juist op die plekken waar ik misschien niet wil zijn of bij weg wil rennen.

Neerknielen aan Jezus voeten. Knielen in de woestijn, niet langer wegrennen voor onze pijn. Onze kwetsbaarheid, maar ook onze schaduwkanten er laten zijn. Verlang jij naar een plek waar jij kunt zijn, in alle eerlijkheid, met jouw kwetsbaarheid en pijn? Dan ben je van harte welkom tijdens de themadag ‘knielen in de woestijn’ op vrijdag 7 maart 2025 in Dalfsen. Klik hier voor meer informatie of om je aan te melden. Ik zie er naar uit om jou dan te ontmoeten, om samen in de woestijn te zijn.

Het bericht knielen is niet altijd fijn verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Knielen

Knielen. Op je knieën gaan. Jezelf overgeven in aanbidding, je op Hem richten. Dat doet iets met je. Dit heb ik zelf ook weer ervaren in de afgelopen periode. En nee, dat is niet elke keer zo. Toch merk ik dat wanneer ik kniel dit me helpt om meer los te laten en me echt over te geven en me op Hem te richten. Een van die momenten dat ik tijdens mijn stille tijd knielde, luisterde ik naar de volgende liederen: Jezus alles geef ik U, houd vol, morgen dans je weer en lopen op het water. Het eerste lied zocht ik zelf op en de andere liederen werden automatisch afgespeeld, maar pasten zo mooi op dat moment. Het misschien geen aanbiddingsliederen, maar ik werd er wel door bemoedigt.

Ja, er gaat zo’n rust van uit om neer te knielen aan Jezus voeten en te luisteren naar liederen en me door Hem te laten aanraken en bemoedigen.

Maar knielen aan Jezus voeten is niet altijd alleen maar bemoedigend, soms kan het ook confronterend zijn. Wanneer ik besef dat ik weer iets mag loslaten, of iets gedaan heb waar ik niet trots op ben. Dat voelt niet fijn, maar is wel goed. Het brengt heling en genezing, juist op die plekken waar je misschien niet wilt zijn of bij weg wil rennen.

Overgave

Mijn woord voor 2025 is overgave. Maar ook in 2024 kwam het woord al een aantal keren voorbij. Met sinterklaas kreeg ik als surprise een knielbankje dat mijn man voor mij had gemaakt. Maar ik had er nog niet heel veel gebruik van gemaakt. Tot die ene keer tijdens mijn stille tijd in december en op dat moment kreeg ik een naam door van iemand waar ik contact mee mocht opnemen.

Ik moest in die periode al een paar keer aan haar denken, maar dacht al vrij snel, maar ik ken haar niet, mag ik dat echt gaan doen? En waar moet ik het dan over gaan hebben? Mensen vragen voor de serie je kroon dragen vond ik niet zo spannend, want dan had ik een gerichte vraag, maar nu zomaar vanuit het niets zonder een concrete vraag contact met iemand opnemen?

Een ander moment in 2024 was tijdens een ondernemers dag voor christelijke vrouwen. In een moment van stilte mocht je iets op een steen schrijven en wat schreef ik op de steen? Het woord overgave. Die steen zie je overigens op de foto. Diezelfde middag deelde ik daar iets over voor de groep en stond ik met mijn armen wijd open, ook als een teken van overgave.

Nu weer terug naar dat moment dat ik een naam doorkreeg tijdens mijn stille tijd en ik neerknielde. Uiteindelijk heb ik toch contact met haar opgenomen en heb ik haar online gesproken. Het was een mooi gesprek. Zo bijzonder om tijdens dat gesprek iets te mogen delen over mijn eigen woestijnperiodes, de periodes waarin ik afscheid heb genomen van onze kinderen tijdens de zwangerschap. En te luisteren naar haar verhaal rondom haar miskramen.

Knielen in de woestijn

In de afgelopen tijd ging ik zelf ook weer diep in mijn persoonlijke proces en wat vind ik het dan soms moeilijk om me daar echt aan over te geven. Niet weg te rennen voor de pijn, het gemis, maar me er aan over te geven en er te laten zijn. In onze diep pijn, in onze kwetsbaarheid mogen we beseffen dat Jezus juist daar dichtbij ons wil zijn. Mogen we ons overgeven aan Hem de grote Geneesheer. En dat is iets dat we steeds opnieuw mogen doen.

Verlang jij er ook naar te groeien in overgave? Te knielen in de woestijn? Niet langer weg te rennen bij je pijn, maar in je kwetsbaarheid dichtbij Jezus te zijn? Dan nodig ik jou graag uit voor de themadag knielen in de woestijn op vrijdag 7 maart! Je kunt je opgeven door een mailtje te sturen naar johanneke@waardevolenuniek.nl

Ik zie er naar om samen in de woestijn te zijn en samen te knielen en ons over te geven aan onze Maker.

Het bericht knielen en overgave verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Deze foto maakte ik een tijdje terug en deze voorwerpen staan bij mij op een kastje in de woonkamer, waar ik het iedere dag goed kan zien. Ze staan voor mij symbool voor wat ik in het afgelopen jaar heb mogen leren in mijn persoonlijke proces en in mijn reis als ondernemer. Op de foto zie je onder andere een steen met allemaal gaten, een schilderijtje met een vlinder en kroontjes, een leeuwenknuffel, een kaartje ‘ik weet dat ik een kind van God ben’, een blauwe veer, een schilderij met een vlinder.

steen met allemaal gaten

De steen met gaten vond ik op het strand van Schiermonnikoog en staat symbool voor de gebrokenheid in het systeem waar ik uitkom. Ik was een weekend naar het klooster op Schiermonnikoog waar ik echt mezelf ben tegen gekomen, ook mijn minder mooie kanten.

schilderij met een vlinder en kroontjes

Bij een een ondernemers dag van in His Company, waarin ze voor me hebben gebeden kreeg ik vlak na dat gebed van iemand die ik niet kende de woorden ‘je mag je kroon weer gaan dragen’. Een week later ging ik twee dagen op stap samen met andere ondernemers. Ik hoopte thuis te komen met allemaal plannen voor 2024, maar het pakte anders uit. Ik ging weer een laagje dieper in mijn persoonlijke proces. Als afsluiting van deze dagen maakte ik het schilderijtje met de vlinder en de kroontjes.

een blauwe veer

Rond mijn verjaardag deed ik een profetische naamsessie bij Roelofke van Youname it. Zo bijzonder dat de betekenis van mijn eigen naam zo terugkomt in de naam van mijn bedrijf. Ook deed ik een cursus (over) leven bij Steady coaching. Ik werd die twee dagen regelmatig getriggerd en schoot dan in mijn overlevingsmechanisme van toneelspelen of op een negatieve manier aandacht vragen. Auw, niet fijn om dat bij mezelf te zien, maar tegelijkertijd is het zo goed geweest voor mijn persoonlijke proces. Omdat ik inzicht kreeg in mezelf en hoe ik uit verbinding ging met mezelf en daardoor ook de ander. Tijdens het wandelen en overnachten in een pelgrimsherberg in Brabant ging het ook weer diep, maar tegelijk ook weer zo bijzonder hoe dit precies weer paste in mijn persoonlijke proces. Het thema was niet wegrennen bij mijn pijn, maar in verbinding blijven met mezelf en de ander. In het nu zijn.  Daarover ging het ook bij de ‘now’ day waar ik de prachtige veer vond. Deze veer staat symbool staat voor de lichtheid. Het is niet altijd alleen maar zwaar. Het is er allebei: moeilijke dingen, maar ook lichte dingen, dingen waar ik van mag genieten.

leeuwenknuffel en kaartje ik weet dat ik een kind van God ben

Een cursus over welkom deed ik. Je allereerste welkom in dit leven zegt zoveel over hoe jij jezelf welkom voelt in groepen en nieuwe situaties. Die dag kwam zo bij me binnen, omdat het weer het thema was waar ik op dat moment mee bezig was. Ook heb ik een heel mooi weekend gehad die rebelse dames hadden georganiseerd. Naast diepgang en de heling die ik heb mogen ontvangen, was het vooral ook gezellig. We deden de eerste avond een ganzenbord en het leeuwtje was mijn pion, zo mooi passend ook bij mijn meisjesnaam. Aan het eind van dit weekend kreeg ik het kaartje, ik weet dat ik een kind van God ben. Ja, ik ben een kind van God. Zijn liefde mag en wil ik steeds meer en meer laten binnenkomen ook op die plekken waar nog pijn is.

een schilderij met een blauwe vlinder

En dan als allerlaatste dat prachtige schilderij van de blauwe vlinder en daaronder de woorden be loved. Die kreeg ik van Carine, zij had die geschilderd en liet zich daarbij leiden door de Heilige Geest en gaf me daarbij ook zulke bemoedigende Bijbelteksten. Zo bijzonder juist een blauwe vlinder, omdat ik die ook kreeg als beeld tijdens de eerste Groundworkbasic die ik bijwoonde, de start van mijn persoonlijke proces.

eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk

Ben er stil van als ik dit zo allemaal achter elkaar opschrijf, over het afgelopen jaar, wat is er veel gebeurd. Zo mooi om te zien hoe Papa alles geleidt heeft, dat had ik zelf niet kunnen bedenken. Ik kijk dankbaar terug op het afgelopen jaar. Al was het ook een intens en pittig jaar. Mijn persoonlijke proces ging diep en ik heb me alleen en eenzaam gevoeld. Toch zie ik ook wat juist die momenten me uiteindelijk gebracht hebben. De momenten dat Papa bij me was, Hij me droeg. Midden in de eenzaamheid van de woestijn. Dankbaar kijk ik dan ook terug op de themadag in de woestijn die ik in november heb gegeven. Waarin ik voor mocht gaan in het eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk zijn voor het kwetsbare in jezelf. En deze drie woorden zijn op dit moment dan ook de pijlers onder waardevol en uniek.

barmhartig zijn voor jezelf en de ander

2024 is voor mij een jaar waarin ik diep ben gegaan, maar waar ik ook dankbaar op terugkijk. Naast mijn persoonlijke proces en ondernemersreis heb ik waardevolle vrouwen mogen coachen. Ik blijf me verbazen over hoe Papa dit leidt en hoe Hij deze mooie vrouwen op mijn pad brengt. Hoe ik er voor ze mag zijn door naast ze staan. Liefdevol aanwezig te zijn. Maar ook een eerlijke spiegel voor te houden door ze te vragen: hoe zorg jij voor het kwetsbare in jou? Mag zij er echt zijn?
Mijn woord voor 2024 was barmhartigheid. Ik leerde hoe belangrijk het is om barmhartig te zijn naar mezelf, juist als ik diep ga, maar hoe moeilijk soms ook. Om je wonden te verzorgen er echt de tijd voor te nemen en niet bij weg te rennen.

Hoe kijk jij terug op het afgelopen jaar? Wat wil je in 2024 laten en wat wil je meenemen naar 2025?

Het bericht een waardevolle terugblik op 2024 verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Prachtige woorden om over na te denken van Christine Cain, die zij schrijft in haar boek Vrij van Schaamte.

De woestijn is een plaats vol moeilijkheden, maar ook van mogelijkheden. In welke woestijn bevind jij je op moment? Of welke woestijnperiodes heb jij in je leven gekend? Ga jij in jouw woestijn naar je Hemelse Vader, je Maker? En nee het is niet makkelijk in de woestijn, maar God is wel bij jou! Hij laat jou nooit alleen.

Ik daag je de komende week uit om met jouw beschadigde hart naar Jezus te gaan. Bid maar: Hier is mijn hart Heer, spreek Uw waarheid in mij. Verander mijn woestijnmentaliteit, het negatieve denken over mijzelf en de ander. Leer mij om door Uw ogen naar mezelf en de ander te kijken. Leer mij om niet langer als slaaf te denken. Ik ben niet langer een slaaf van angst, maar een geliefd kind van U! Help mij om mijn woestijnperiode te gebruiken om me door U te laten veranderen en te worden zoals U mij heeft bedoeld.

Het bericht 40 dagen tijd woestijnperiodes verscheen eerst op Waardevol en Uniek.