Deze maand gaat onze jongste dame gestart met dansles. Ze heeft er zoveel zin in. Als het aan haar ligt kan ze de hele dag wel dansen. Ik geniet daar echt van. En regelmatig dansen we ook samen. Heerlijk, lekker bewegen op muziek. Lekker in je lijf zijn, waardoor spanning minder wordt.

Vlak na een coachgesprek die ik had met een waardevolle vrouw kreeg ik een voicemail berichtje van de dansschool voor onze dochter waar ik die week een mailtje naar had gestuurd voor een proefles. Wel bijzonder, omdat we het tijdens het coachgesprek het ook over dansen hadden en ze er voor gekozen had om iets los te laten waarin ze er voor anderen was en er voor koos om zichzelf iets te gunnen.

liefdevol en genadig zijn

Tijdens het gesprek ging het ook over het donkere, zware niet willen voelen. Het oordeel niet willen horen, terwijl het er wel is. Mooi om te zien hoe het haar lucht gaf om eerlijk te laten zijn wat er is, er niet langer bij weg te gaan, maar het er te laten zijn. Datgene wat je niet wilt voelen welkom te heten. Ze ontdekte wat ze allemaal ging doen om maar vooral niet bij dat nare gevoel te zijn.

Datgene wat je niet wilt voelen welkom te heten. Is dat makkelijk? Nee, zeker niet. Maar wel helend en goed. Afgelopen tijd merkte ik in mijn eigen traject ook dat er veel delen van mezelf waren die er niet mochten zijn, waar ik niet trots op was, maar doordat ik ze wegduwde juist alleen maar groter werden. En daar zit ik nog steeds volop in. Mooi om juist ook nu al naast een ander te mogen staan, waar ik zelf ook nog mee loop te stoeien, daarin liefdevol en genadig aanwezig te zijn. En te beseffen dat ik daarin ook liefdevol en genadig naar mezelf mag zijn.

vulkanen van genade en dansend water

Een tijdje terug las ik in het boek van stromen van water van Sharon Garlough Brown het volgende:
‘Zie uit naar vulkanen van genade, trouwe maar onvoorstelbare uitbarstingen die weigeren zich in toom te laten houden of zich te laten beteugelen. Wacht. Zie uit. Hoop. Bid. Geniet van de schok en de verwondering bij het zien van de explosieve kracht van dansend water dat zich door geen diepte of duisternis laat tegenhouden.’
Toen ik dit las moest ik direct denken aan die waardevolle vrouw met wie ik het coachgesprek had. Vooral vanwege de vulkanen en het dansende water. Ze deelde eerder al met me dat ze van binnen soms een vulkaan voelde, die bijna op ontploffen stond. En nadat ze tijdens een van de sessies met aandacht bij die interne vulkaan kon zijn ervaarde ze opluchting, ontlading en rust.

Ja, vulkanen van genade en de kracht van dansend water sprongen er voor mij uit. Juist omdat het in dit gesprek ging over oordeel en een diep zwaar gevoel wat ze voelde, maar niet wilde voelen. Maar ook verontwaardiging en boosheid die ze van zichzelf niet mocht voelen, die ze onderdrukte. En het oordeel dat ze naar zichzelf had, maar waar ze ook niet bij wilde zijn. Ik deelde deze woorden met haar en ik merkte dat het mezelf ook raakte. Zo mooi hoe Papa alles leidt en juist deze woorden zo passend voor haar waren op dat moment.

En met dat ik over dansen nadacht, moest ik denken aan een ondernemers dag, waar ik een paar jaar geleden was. Ik kreeg voor mijn bedrijf een beeld van dansende vrouwen en dansende kleine meisjes. Tijdens diezelfde ondernemers dag danste ik voor een groep vrij onbekende vrouwen op het lied vrijheid. De zin ‘dans zonder last op je schouder, daar is genade voor jou!’ sprong en springt er voor nu nog mij uit. Genade. Voor jou, voor mij, voor ons allemaal.

dans van genade

Ik moest ineens denken aan een dans van genade. Wat hebben we vaak oordeel naar onszelf, wijzen we onszelf af, willen we niet voelen wat er wel is. Hoe zou het zijn als we wat vaker de dans van genade gaan dansen? Samen met Papa, Jezus en de Heilige Geest.

En nee door die dans maken we de zware, moeilijke dingen niet weg. Maar leren we juist om genadig te zijn over alles wat er bij ons is. Het oordeel, het zware, het venijnige, het moedeloze, het onzekere, het goed willen doen. Maar hierdoor komt er ook ruimte voor het blije, onbevangene, spontane en het enthousiaste in ons.

dans je mee?

Dans jij mee met de dans van genade? Ook al voel jij die genade naar jezelf nog niet? Als jij in beweging komt en gaat dansen met Papa, Jezus en de  Heilige Geest, weet ik zeker dat er iets moois gaat gebeuren. Stapje voor stapje. Danspasje voor danspasje. Dans je mee?

Of ben je het dansen verleerd? Verlang je er wel naar om weer te gaan dansen, om niet alleen het zware, maar ook het luchtige in het leven te voelen? Verlang jij er naar om de dans van genade (weer) te kunnen dansen? Jezelf minder te veroordelen en meer genadig te zijn naar jezelf? Dan ben je van harte welkom bij mij in de praktijk of tijdens de themalunch kwetsbaar en krachtig op vrijdag 28 november 2025.

Het bericht dans van genade verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

In een eerdere blog knielen en overgave schreef ik over dat knielen, aan Jezus voeten bemoedigend kan zijn. Jezus wil je aanraken, wil je datgene geven waar je zo naar verlangt en wat je zo nodig hebt, wanneer je aan Zijn voeten neerknielt.

Toch is neerknielen, je aan je Maker overgeven niet alleen maar bemoedigend, het kan ook confronterend zijn. Wanneer je iets beseft waar je niet trots op bent. Zo besefte ik zelf een tijdje terug dat ik jaloers was. En jaloers op een ander zijn, daar ben ik niet trots op. Ik wil het liever niet zijn. En toch was ik het, maar ik was me daar eerst niet bewust van. Ik had een ander nodig die dit tegen me zei. Die spiegel van die ander hielp me om weer te beseffen dat ik me ergens aan vastklampte wat niet goed voor me was. Ik richtte mijn boosheid op de verkeerde mensen. En met dat ik me daar bewust van was, ervaarde ik al meer rust. Een spiegel voorgehouden krijgen is niet leuk, en voelt niet fijn. Maar het is wel nodig voor heling en groei.

En zo wil Jezus ons ook een spiegel voorhouden. Hij wil ons niet alleen maar bemoedigen en liefdevolle woorden toefluisteren. Maar Hij wil ook dat we eerlijk worden naar onszelf. Dat we niet langer wegrennen voor onze pijn. En heel eerlijk? Ik ben daar ook goed in. Wegrennen bij mijn pijn. Ik wil het niet voelen, het is te pijnlijk. Mijn neiging is dan om dat van mezelf te veroordelen, maar ook dat is niet helpend. En doet Jezus ook niet. Hij houdt ons een spiegel voor, maar hij veroordeelt ons nooit. Hij wijst ons nooit af.

Welke spiegel wil Jezus jou voorhouden? Waar ren jij voor weg? Wat wil jij niet voelen? Of welke woorden wil jij niet horen?

We mogen samen met alles van ons naar Jezus gaan, onze mooie kanten, onze kwetsbare kanten waarin we zo verlangen om gezien te worden en aangeraakt te worden, maar ook onze schaduwkanten, die we liever niet willen zien. Wanneer je iets doet of hebt gedaan waar je niet trots op bent en Jezus of iemand anders wijst mij daar op, dan voelt dat niet fijn, maar is wel goed. Het brengt heling en genezing, juist op die plekken waar ik misschien niet wil zijn of bij weg wil rennen.

Neerknielen aan Jezus voeten. Knielen in de woestijn, niet langer wegrennen voor onze pijn. Onze kwetsbaarheid, maar ook onze schaduwkanten er laten zijn. Verlang jij naar een plek waar jij kunt zijn, in alle eerlijkheid, met jouw kwetsbaarheid en pijn? Dan ben je van harte welkom tijdens de themadag ‘knielen in de woestijn’ op vrijdag 7 maart 2025 in Dalfsen. Klik hier voor meer informatie of om je aan te melden. Ik zie er naar uit om jou dan te ontmoeten, om samen in de woestijn te zijn.

Het bericht knielen is niet altijd fijn verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

De maand februari is voor mij een maand waarin ik stilsta bij het verlies van onze vijf kinderen tijdens de zwangerschap. Dit jaar merk ik dat er weer meer mee bezig ben dan andere jaren. In januari ging ik naar een lezing van Manu Keirse over rouw en verlies. Hij heeft prachtige boeken geschreven. Een daarvan had ik zelf al, namelijk helpen bij rouw en verlies. Manu vertelde: ‘Rouw maak je mee na elke vorm van verlies. Verlies overleven vraagt om rouw arbeid, dat is zware arbeid voor lichaam en geest. Bij rouw heb je te maken met vier rouw taken, de eerste is het onder ogen zien van de werkelijkheid. Wat je met je hoofd weet hoef je nog niet met je hart te voelen, dat kan later komen.
Rouwen  is voor iedereen weer anders, nooit erger. Er is niet een bepaalde manier waarop je rouwt. Het is goed om je emoties en het verdriet te voelen en het niet weg te stoppen. Wat hebben we vaak zelf al de neiging om ons verdriet weg te willen stoppen. Het kan het dan extra lastig zijn, omdat je in je omgeving aan alles merkt dat ze niet goed weten hoe ze er mee om moeten gaan. Je komt dan van de rouw in de kou.’

Ik vond het mooi om hem te horen zeggen dat rouwen voor iedereen weer anders is. Er is niet een bepaalde manier is waarop je rouwt. Het is goed om je emoties en het verdriet te voelen en het niet weg te stoppen. Ik heb dit zelf ook zo ervaren, wat duwde ik het vaak weg. Maar wat voelde ik me ook vaak alleen. Mensen wisten niet goed wat ze moesten zeggen, ze vroegen wel hoe het ging, maar tegelijkertijd vulde ze het ook al snel in. ‘Oh, nu al wel weer goed toch? En je hebt het vast al wel een plekje gegeven toch?’

Verdriet en rouw geef je niet een plekje, het zal altijd onderdeel van je zijn. En dat is ook zo bij kinderen die je tijdens de zwangerschap hebt verloren. Je wordt namelijk al moeder op het moment dat je zo verlangt naar een kindje, of dit nu een eerste kindje is, of dat je al kinderen hebt.

Wanneer jij te maken hebt gehad met verlies tijdens de zwangerschap of met een ander verlies en je wilt hier graag over door praten, dan hoor ik dit graag van jou.

Dit jaar merkte ik dat ik dat ik er meer mee bezig was dan andere jaren. Een paar weken terug zou ik op kraamvisite gaan. Ik merkte van te voren dat ik dit lastig vond. Ik zag er tegen op en was bang om geraakt te worden in mijn verdriet. Ook was ik jaloers. Jaloers dat die ander nog wel een kindje had gekregen hier op aarde en ik niet. Ik merkte dat het me hielp om dit er eerlijk te laten zijn. De angst om te moeten huilen, terwijl het al zo lang geleden is. Ik mocht dit oordeel loslaten. Ik gaf mezelf als het ware toestemming om te huilen en mijn verdriet te uiten. Mijn jaloersheid mocht er ook zijn. Niet om te verharden en daarin te blijven hangen, maar om te beseffen waar mijn jaloersheid vandaan kwam. Om te beseffen wat mijn verlangen was en vervolgens het gemis te voelen.

Ik ben gegaan en had een mooi cadeautje meegenomen met de betekenis van de naam van de baby. Toen ik daar was, was het goed. Ik ervaarde rust en ik kon genieten om het kleintje bij de moeder te zien zitten. Aan het einde van het gesprek hebben we nog een mooi en eerlijk gesprek over de kinderen die ik tijdens de zwangerschap heb verloren en waar ik afscheid van heb moeten nemen,. Zij vertelde zelf ook over een vroege miskraam. Iets wat ze niet vaak met een ander deelde.

Zo bijzonder om weer te mogen ervaren wanneer ik me kwetsbaar opstel, eerlijk vertel over wat er bij mij is, dat je dan echt in verbinding komt met elkaar.

Vervolgens liep ze naar de boekenkast en pakte ze het boek ‘hemels’ van Marriette Davis, waarin ze schrijft over haar reis van negen dagen voorbij de dood. In het boek wordt ook iets geschreven over het babyparadijs. Zo mooi en goed om te beseffen dat onze vijf kinderen nu in de hemel bij Jezus zijn en dat de engelen voor ze zorgen. ‘de engelen blazen de pasgeboren kinderen hemels leven in, de baby’s ademen Gods levendmakende Geest in. Straks zullen ze alles kunnen zeggen en doen waarvoor ze bestemd zijn. Ze mogen meedoen met alle geweldige plannen voor onze Koning’.

Onze kinderen hebben het daar zo goed. Ik wist het wel, maar door het lezen van dit boek kwam dit nog meer binnen. Het verdriet of gemis is dan niet ineens weg, maar ik weet dat het tijdelijk is. Ooit ga ik ze weer ontmoeten. En waar ze nu zijn, hebben ze het beter dan wat ik ze ooit had kunnen geven.

Tijdens de lezing van Manu Keirse ontdekte ik ook iets anders waar ik al een tijdje om rouw. Hij vertelde over dat elk kind een harmonieus thuis verdiend. Die avond merkte ik dat dit ineens zo binnenkwam. Het gezin waarin ik ben opgegroeid, is geen harmonieus gezin, er was veel ruzie en er was sprake van emotionele verwaarlozing. Ik merk dat ik wel spannend vind om hierover te schrijven. Ik wil mijn ouders geen pijn doen. Ik weet dat zij hun best hebben gedaan en ons hebben opgevoed op de manier waarop zij dachten dat goed voor ons was.

Het bovenstaande lied/ gedicht schreef ik niet alleen over het gemis van onze kinderen, maar ook over de gemissen uit mijn jeugd. Ik mis het om met mijn ouders te kunnen verbinden op emotioneel niveau. En dat is ook iets waar ik om mag rouwen.

Rouwen begint namelijk met eerlijk zijn over wat er echt aan de hand is of wat er echt gebeurd is. Wat heb ik dit lang weggestopt omdat ik hen geen pijn wilde doen en omdat het voor mezelf te pijnlijk was. Dit wil ik niet langer. Ik wil eerlijk mijn hele verhaal er laten zijn. Om te kunnen rouwen en de gemissen van uit mijn jeugd te durven voelen, want dit hoort bij mij.

Ik rouw, ik rouw om jou. Om wat er niet geweest is, omdat ik je zo mis.

Om wie rouw jij? Wie mis je? Dat hoeft niet iemand te zijn die al is overleden, dat kan ook iemand zijn waar je niet dat echte contact mee hebt waar je zo naar verlangt.

Merk je dat door het lezen er iets bij jou geraakt wordt waar je graag over door wil praten? Dan ontmoet ik jou graag! Je bent van harte welkom bij mij in de praktijk of tijdens de themadag knielen in de woestijn op vrijdag 7 maart 2025. Je kunt je hiervoor opgeven door een mailtje te sturen naar johanneke@waardevolenuniek.nl Tijdens deze dag is er al ruimte voor jouw verhaal, en is er ook ruimte om aan Jezus voeten neer te knielen, en ruimte te geven aan jouw verdriet, gemis en pijn. Ik zie er naar uit om jou dan te ontmoeten!

Het bericht ik rouw om jou verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Knielen

Knielen. Op je knieën gaan. Jezelf overgeven in aanbidding, je op Hem richten. Dat doet iets met je. Dit heb ik zelf ook weer ervaren in de afgelopen periode. En nee, dat is niet elke keer zo. Toch merk ik dat wanneer ik kniel dit me helpt om meer los te laten en me echt over te geven en me op Hem te richten. Een van die momenten dat ik tijdens mijn stille tijd knielde, luisterde ik naar de volgende liederen: Jezus alles geef ik U, houd vol, morgen dans je weer en lopen op het water. Het eerste lied zocht ik zelf op en de andere liederen werden automatisch afgespeeld, maar pasten zo mooi op dat moment. Het misschien geen aanbiddingsliederen, maar ik werd er wel door bemoedigt.

Ja, er gaat zo’n rust van uit om neer te knielen aan Jezus voeten en te luisteren naar liederen en me door Hem te laten aanraken en bemoedigen.

Maar knielen aan Jezus voeten is niet altijd alleen maar bemoedigend, soms kan het ook confronterend zijn. Wanneer ik besef dat ik weer iets mag loslaten, of iets gedaan heb waar ik niet trots op ben. Dat voelt niet fijn, maar is wel goed. Het brengt heling en genezing, juist op die plekken waar je misschien niet wilt zijn of bij weg wil rennen.

Overgave

Mijn woord voor 2025 is overgave. Maar ook in 2024 kwam het woord al een aantal keren voorbij. Met sinterklaas kreeg ik als surprise een knielbankje dat mijn man voor mij had gemaakt. Maar ik had er nog niet heel veel gebruik van gemaakt. Tot die ene keer tijdens mijn stille tijd in december en op dat moment kreeg ik een naam door van iemand waar ik contact mee mocht opnemen.

Ik moest in die periode al een paar keer aan haar denken, maar dacht al vrij snel, maar ik ken haar niet, mag ik dat echt gaan doen? En waar moet ik het dan over gaan hebben? Mensen vragen voor de serie je kroon dragen vond ik niet zo spannend, want dan had ik een gerichte vraag, maar nu zomaar vanuit het niets zonder een concrete vraag contact met iemand opnemen?

Een ander moment in 2024 was tijdens een ondernemers dag voor christelijke vrouwen. In een moment van stilte mocht je iets op een steen schrijven en wat schreef ik op de steen? Het woord overgave. Die steen zie je overigens op de foto. Diezelfde middag deelde ik daar iets over voor de groep en stond ik met mijn armen wijd open, ook als een teken van overgave.

Nu weer terug naar dat moment dat ik een naam doorkreeg tijdens mijn stille tijd en ik neerknielde. Uiteindelijk heb ik toch contact met haar opgenomen en heb ik haar online gesproken. Het was een mooi gesprek. Zo bijzonder om tijdens dat gesprek iets te mogen delen over mijn eigen woestijnperiodes, de periodes waarin ik afscheid heb genomen van onze kinderen tijdens de zwangerschap. En te luisteren naar haar verhaal rondom haar miskramen.

Knielen in de woestijn

In de afgelopen tijd ging ik zelf ook weer diep in mijn persoonlijke proces en wat vind ik het dan soms moeilijk om me daar echt aan over te geven. Niet weg te rennen voor de pijn, het gemis, maar me er aan over te geven en er te laten zijn. In onze diep pijn, in onze kwetsbaarheid mogen we beseffen dat Jezus juist daar dichtbij ons wil zijn. Mogen we ons overgeven aan Hem de grote Geneesheer. En dat is iets dat we steeds opnieuw mogen doen.

Verlang jij er ook naar te groeien in overgave? Te knielen in de woestijn? Niet langer weg te rennen bij je pijn, maar in je kwetsbaarheid dichtbij Jezus te zijn? Dan nodig ik jou graag uit voor de themadag knielen in de woestijn op vrijdag 7 maart! Je kunt je opgeven door een mailtje te sturen naar johanneke@waardevolenuniek.nl

Ik zie er naar om samen in de woestijn te zijn en samen te knielen en ons over te geven aan onze Maker.

Het bericht knielen en overgave verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Overgave.
Waar denk jij aan bij het woord overgave?

Overgave heeft voor mij alles te maken met eerlijk zijn over datgene wat er is en je leven ten volle leven. Genieten van de mooie dingen, de waardevolle geniet momenten. Maar ook de moeilijke dingen er laten zijn, hoe pittig en intens dit ook kan zijn. Het is er allebei, het lichte en het zware.

Overgeven. Laten zijn wat er is. Niet langer zelf alles onder controle willen houden, maar de ander durven vertrouwen. En die ander, kan ook die Ander met een hoofdletter zijn. Je kwetsbaar durven opstellen in je relaties met de mensen om je heen en in je relatie met je Maker. En tegelijkertijd ook nagaan bij wie voel ik me veilig en stel ik me kwetsbaar op en bij wie niet?

Voorgaande jaren had ik vaak voor de kerstvakantie al een planning gemaakt van wat ik in januari zou gaan doen. Dit jaar niet. Dit jaar start ik ook met een redelijk wel lege agenda. In eerste instantie vond ik dat best spannend, omdat ik dan niet weet waar ik aan toe ben. Tegelijkertijd is het een uitdaging voor me om te laten zijn wat er is en komt en me durven over te geven, ook als ik niet precies weet wat er komen gaat.

Want we kunnen nog zoveel mooie plannen hebben en denken dat we alles onder controle hebben, maar de afgelopen jaren heb ik zelf ook mogen ervaren dat dingen zomaar anders kunnen gaan.

Hoe start jij het nieuwe jaar? Heb je alles al weer helemaal volgepland en wil jezelf graag de dingen onder controle houden? Of is er ook ruimte om te laten zijn wat er is? Te genieten in het nu? Of te groeien in vertrouwen en overgave?

Ik wens jou een nieuw jaar waarin jij je mag overgeven aan datgene wat er op dit moment in jouw leven speelt. Dat je niet langer weggaat bij je pijn, maar je mag leren om het er te laten zijn. En zo door de pijn er te laten zijn ook weer ruimte gaat ervaren om te zijn en te genieten van het nu. En dat is tegelijkertijd ook iets waar ik me zelf ook steeds opnieuw bij stil wil staan en me bewust van wil zijn in 2025.

Het bericht een nieuw jaar in overgave verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Deze foto maakte ik een tijdje terug en deze voorwerpen staan bij mij op een kastje in de woonkamer, waar ik het iedere dag goed kan zien. Ze staan voor mij symbool voor wat ik in het afgelopen jaar heb mogen leren in mijn persoonlijke proces en in mijn reis als ondernemer. Op de foto zie je onder andere een steen met allemaal gaten, een schilderijtje met een vlinder en kroontjes, een leeuwenknuffel, een kaartje ‘ik weet dat ik een kind van God ben’, een blauwe veer, een schilderij met een vlinder.

steen met allemaal gaten

De steen met gaten vond ik op het strand van Schiermonnikoog en staat symbool voor de gebrokenheid in het systeem waar ik uitkom. Ik was een weekend naar het klooster op Schiermonnikoog waar ik echt mezelf ben tegen gekomen, ook mijn minder mooie kanten.

schilderij met een vlinder en kroontjes

Bij een een ondernemers dag van in His Company, waarin ze voor me hebben gebeden kreeg ik vlak na dat gebed van iemand die ik niet kende de woorden ‘je mag je kroon weer gaan dragen’. Een week later ging ik twee dagen op stap samen met andere ondernemers. Ik hoopte thuis te komen met allemaal plannen voor 2024, maar het pakte anders uit. Ik ging weer een laagje dieper in mijn persoonlijke proces. Als afsluiting van deze dagen maakte ik het schilderijtje met de vlinder en de kroontjes.

een blauwe veer

Rond mijn verjaardag deed ik een profetische naamsessie bij Roelofke van Youname it. Zo bijzonder dat de betekenis van mijn eigen naam zo terugkomt in de naam van mijn bedrijf. Ook deed ik een cursus (over) leven bij Steady coaching. Ik werd die twee dagen regelmatig getriggerd en schoot dan in mijn overlevingsmechanisme van toneelspelen of op een negatieve manier aandacht vragen. Auw, niet fijn om dat bij mezelf te zien, maar tegelijkertijd is het zo goed geweest voor mijn persoonlijke proces. Omdat ik inzicht kreeg in mezelf en hoe ik uit verbinding ging met mezelf en daardoor ook de ander. Tijdens het wandelen en overnachten in een pelgrimsherberg in Brabant ging het ook weer diep, maar tegelijk ook weer zo bijzonder hoe dit precies weer paste in mijn persoonlijke proces. Het thema was niet wegrennen bij mijn pijn, maar in verbinding blijven met mezelf en de ander. In het nu zijn.  Daarover ging het ook bij de ‘now’ day waar ik de prachtige veer vond. Deze veer staat symbool staat voor de lichtheid. Het is niet altijd alleen maar zwaar. Het is er allebei: moeilijke dingen, maar ook lichte dingen, dingen waar ik van mag genieten.

leeuwenknuffel en kaartje ik weet dat ik een kind van God ben

Een cursus over welkom deed ik. Je allereerste welkom in dit leven zegt zoveel over hoe jij jezelf welkom voelt in groepen en nieuwe situaties. Die dag kwam zo bij me binnen, omdat het weer het thema was waar ik op dat moment mee bezig was. Ook heb ik een heel mooi weekend gehad die rebelse dames hadden georganiseerd. Naast diepgang en de heling die ik heb mogen ontvangen, was het vooral ook gezellig. We deden de eerste avond een ganzenbord en het leeuwtje was mijn pion, zo mooi passend ook bij mijn meisjesnaam. Aan het eind van dit weekend kreeg ik het kaartje, ik weet dat ik een kind van God ben. Ja, ik ben een kind van God. Zijn liefde mag en wil ik steeds meer en meer laten binnenkomen ook op die plekken waar nog pijn is.

een schilderij met een blauwe vlinder

En dan als allerlaatste dat prachtige schilderij van de blauwe vlinder en daaronder de woorden be loved. Die kreeg ik van Carine, zij had die geschilderd en liet zich daarbij leiden door de Heilige Geest en gaf me daarbij ook zulke bemoedigende Bijbelteksten. Zo bijzonder juist een blauwe vlinder, omdat ik die ook kreeg als beeld tijdens de eerste Groundworkbasic die ik bijwoonde, de start van mijn persoonlijke proces.

eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk

Ben er stil van als ik dit zo allemaal achter elkaar opschrijf, over het afgelopen jaar, wat is er veel gebeurd. Zo mooi om te zien hoe Papa alles geleidt heeft, dat had ik zelf niet kunnen bedenken. Ik kijk dankbaar terug op het afgelopen jaar. Al was het ook een intens en pittig jaar. Mijn persoonlijke proces ging diep en ik heb me alleen en eenzaam gevoeld. Toch zie ik ook wat juist die momenten me uiteindelijk gebracht hebben. De momenten dat Papa bij me was, Hij me droeg. Midden in de eenzaamheid van de woestijn. Dankbaar kijk ik dan ook terug op de themadag in de woestijn die ik in november heb gegeven. Waarin ik voor mocht gaan in het eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk zijn voor het kwetsbare in jezelf. En deze drie woorden zijn op dit moment dan ook de pijlers onder waardevol en uniek.

barmhartig zijn voor jezelf en de ander

2024 is voor mij een jaar waarin ik diep ben gegaan, maar waar ik ook dankbaar op terugkijk. Naast mijn persoonlijke proces en ondernemersreis heb ik waardevolle vrouwen mogen coachen. Ik blijf me verbazen over hoe Papa dit leidt en hoe Hij deze mooie vrouwen op mijn pad brengt. Hoe ik er voor ze mag zijn door naast ze staan. Liefdevol aanwezig te zijn. Maar ook een eerlijke spiegel voor te houden door ze te vragen: hoe zorg jij voor het kwetsbare in jou? Mag zij er echt zijn?
Mijn woord voor 2024 was barmhartigheid. Ik leerde hoe belangrijk het is om barmhartig te zijn naar mezelf, juist als ik diep ga, maar hoe moeilijk soms ook. Om je wonden te verzorgen er echt de tijd voor te nemen en niet bij weg te rennen.

Hoe kijk jij terug op het afgelopen jaar? Wat wil je in 2024 laten en wat wil je meenemen naar 2025?

Het bericht een waardevolle terugblik op 2024 verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Barmhartige Samaritaan

Zie je die man of vrouw daar liggen op de weg. Voel je dat er twee andere mensen langs je heen lopen en je links laten liggen. Misschien merk je het niet eens bewust, maar is er wel iets op gevoelsniveau dat jij je genegeerd voelt. Genegeerd door die ander die zo zwart-wit kan zijn en zo duidelijk kan zeggen wat wel of niet mag, of wat echt niet kan. Voel je veel oordeel van die ander. Maar als je dan heel eerlijk naar jezelf kijkt, is het echt het oordeel van die ander naar jou? Of is er iets in jou dat jouzelf zo sterk veroordeelt?

Hoe zou het voor je zijn als je niet meer zo zwart-wit naar jezelf kijkt, als je wat milder wordt naar jezelf, wat meer liefdevol en barmhartig?

Afgelopen zomer ontmoette ik een wat oudere man in mijn praktijk. Hij kon zijn verhaal niet delen met iemand in zijn omgeving. De eenzaamheid raakte me. Want wat kan ik me zelf soms ook alleen, niet gezien en afgewezen voelen. Wijst die ander mij dan echt af? Of is dat iets wat ik uit de woorden van die ander haal en wijs ik mezelf af?

Op die momenten is soms nog mijn eerste neiging om te vechten tegen mezelf, dat ik niet bij die pijn, het gevoel van afwijzing wil zijn. Maar steeds vaker lukt het me om het er wel te laten zijn. Wat me daarbij helpt is om te bidden, niet om de pijn weg te maken, maar juist te bidden ‘Heer, help me dat ik ben waar ik heb te zijn! Help me om liefdevol en barmhartig naar mezelf te zijn’. Wat ook helpend is, is om mezelf en mijn pijn welkom te heten en het er zo echt te laten zijn.

welkom

Op de momenten dat jij geraakt wordt of je afgewezen voelt mag jij ook tegen jezelf zeggen:
Welkom pijn.
Welkom afwijzing.

Welkom eenzaamheid.

Ja, jij en ik, we mogen tegen onszelf zeggen ‘kom maar als je pijn hebt en geraakt werd door woorden of iets wat er gebeurde. Loop er niet als een priester of leviet om heen of snel bij weg. En zeg niet te snel ‘in Jezus naam  ga weg’.  Nee verzorg je wonden. Wees liefdevol, mild en barmhartig. Balsem je wonden, met olie. Ga naar een veilige plek waar je mag helen en genezen.

Jezus wil jou helen en genezen, maar dat kan Hij alleen als jij je aan Hem overgeeft en met je pijn naar Hem gaat. Hij gebruikt ook anderen om naast jou te staan in jouw pijn. God is een God van verbinding en heeft ons ook gemaakt als mensen om in verbinding met elkaar te zijn en echt naar elkaar om te zien.

De pijn zal niet altijd direct weg zijn en het zal tijd nodig hebben om te herstellen en genezen, maar in die periode en altijd wil Hij dichtbij jou zijn in jouw pijn.

Beloof het maar aan jezelf: ik laat mijn wonden verzorgen en zorg goed voor mezelf in mijn gebrokenheid. Ik ben als een barmhartige Samaritaan.

Verlang jij naar een plek waar jij mag zijn met jouw gebrokenheid? Een plek waarin er ruimte is voor kwetsbaarheid en jij jouw eerlijke verhaal kunt delen? Dan ben je van harte welkom tijdens de live dag in de woestijn op vrijdag 22 november in Dalfsen. Zie ik jou dan?

Het bericht barmhartige Samaritaan voor jezelf zijn verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Als afsluiting van onze vakantie in de achterhoek gingen we  samen kajakken van Duitsland naar Nederland. Ik ging samen met manlief in een kajak, omdat het mij niet lukte om zelf te peddelen, vanwege een langdurige schouderblessure en we het wel graag samen als gezin wilden doen. Omdat ik niet zoveel kon was ik lekker foto’s aan het maken en toen ik een stroomversnelling zag, dacht ik ‘leuk daar ga ik een filmpje van maken’.

Manlief keek achterom naar de meiden of het hun wel ging lukken om door de stroomversnelling te komen. En net op dat moment gingen we recht op een boomstronk af…  ‘help, pas op…’ schreeuwde ik nog, maar het was al te laat, de kajak ging om en ik lag er onder. De kajak was best zwaar en ik kon er niet zelf onderuit komen. Gelukkig had manlief vrij snel de kajak van me afgehaald. Ik stond verdwaasd in het water met de nodige schrammen op mijn been en manlief ging direct het water uit de kajak scheppen. Ook heeft hij nog even gezocht naar mijn telefoon met alle pasjes, maar helaas die lag op de bodem van het riviertje en hebben we niet terug kunnen vinden.

In eerste instantie drong het nog niet echt tot me door wat er precies gebeurd was. Maar al vrij snel realiseerde ik me wat ik allemaal was verloren doordat ik mijn telefoon niet meer had. Geen foto’s meer, maar ook geen aantekeningen met ideeën meer voor mijn werk, geen appjes meer, geen… Al dacht ik ook vrij snel, maar mijn telefoon is maar een ding zelf heb ik gelukkig lichamelijk niets, waarmee ik het bagatelliseerde.

Ook werd ik op een gegeven moment boos op mezelf ‘waarom was ik dan ook aan het filmen?’ en ik was boos op manlief ‘waarom keek je ook niet wat beter uit?’ Nadat ik op mezelf en manlief had gemopperd, ontdekte ik dat ik niet alleen boos was, maar vooral geschrokken. Ik heb gehuild van de schrik en dit luchtte wel op. Ik hoefde me niet groter voor te doen, maar mocht laten zijn wat er op dat moment was.

Eenmaal weer in de auto hebben we samen als gezin heel hard gelachen, een stukje ontlading. En we aten een ijsje met chocola, kon ik zo bijkomen van de schrik. Op dat moment vertelde onze oudste hoe zij het had ervaren

‘Jij leek net op een verzopen katje mam, met hele grote verschrikte ogen, en papa leek wel superman die de kajak van je afhaalde. Ik moest eigenlijk heel hard lachen, maar zag wel dat jij geschrokken was.’

S avonds in het vakantiehuisje merkte ik bij mezelf dat ik nog veel spanning ervaarde in mijn lichaam. Vooral het paniekerige gevoel dat ik voelde toen ik onder de kajak lag, bleef. Mijn lijf voelde heel zwaar. Daarom vroeg ik om een knuffel van manlief. Ik merkte toen hij me die knuffel gaf, dat toen echt mijn tranen kwamen en ik heel hard gehuild heb van de schrik en de paniek. Daarna kon ik me wel meer ontspannen en heb ik heerlijk geslapen. Ik kwam er achter dat deze paniek niet alleen ging over wat er die dag gebeurd was en dat was oké.

Wel bijzonder trouwens dat we net die dag ervoor samen heel hard ‘let it be’ in de auto hadden gezongen.

Laat het zijn, laat het zijn. Laat je emoties er maar zijn. Iedereen reageert op zijn eigen manier op onverwachte situaties en dat is oké.

Daar waar manlief gelijk in de oplossingen schoot en het water uit de kajak ging halen. Bleef ik verstijfd in het water staan. Het drong nog niet tot me door wat er precies gebeurd was. Om een tijdje later boos te worden en te gaan ‘vechten’ om de paniek en schrik niet te willen voelen. Om er later wel aan toe te geven en het wel te voelen en te vragen om een knuffel.

Ik heb vooral geleerd eerlijk te laten zijn wat er op dat moment is, ook al voelde dat niet altijd fijn.  Het ene moment voelde ik schrik, het andere moment boosheid, een ander moment frustraties. Weer een ander moment moest ik heel hard lachen. Het was er allemaal. En lukte dat altijd, mijn gevoel er laten zijn? Nee, ik heb ook echt wel weer momenten gehad dat ik er eerst tegen vocht voordat ik mijn gevoel er durfde te laten zijn. En toch merkte dat het me uiteindelijk wel weer rust gaf als ik ruimte gaf aan wat er was.

Wat herken jij bij jouzelf? Lukt het jou om in onverwachte situaties te laten zijn wat er is? Of heb je de neiging om tegen jezelf te vechten, wil je liever niet voelen? Maar verlang je er wel naar om meer ruimte te geven aan je gevoel. Liefdevol te laten zijn wat er is, dan ontmoet ik jou graag!

Het bericht laten zijn wat er is verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: hoe genadig en liefdevol ben jij naar jezelf? Of leg jij jezelf een hoge lat op en vind je dat alles wat je doet wel goed, het liefst perfect moet zijn? En moet je vooral niet zeuren, maar vooral doorgaan. Zo erg is het van jou toch allemaal niet?

Als we op Koningsdag in gesprek zijn met Belgische vrienden, stelt hij ons een vraag: wist je dat jullie namen genade betekenen? Ja, van jullie allebei. Dubbele genade dus. Wow. Daar had ik eigenlijk nog nooit zo over nagedacht. Genade. Dubbele genade zelfs. Maar hoe genadig ben ik naar mezelf?

De laatste tijd vond ik van mezelf dat ik mezelf wel wat vaker een schop onder mijn kont kon geven. Ik moest niet zo stilstaan bij mijn pijn, zo erg was het toch niet? Ik mocht dankbaar zijn en kijken naar wat nog wel lukte. En het is ook goed om dankbaar te zijn en te kijken naar wat er wel is,  maar dat lukt niet altijd. Dan wil je het wel, maar lukt het gewoon niet. Juist dan op die momenten mag je liefdevol naar jezelf.  Wanneer jij jezelf veroordeelt dan kom je negatieve vicieuze cirkel. Het is dan zo belangrijk om liefdevol te laten zijn wat er is.

Lukt het jou om genadig en liefdevol te zijn naar jezelf? Hoe doe je dat?

Wat mij helpt is om tijd voor mezelf te creëren. Ik besloot die vakantiedag, nadat ik merkte dat ik snel getriggerd werd en ruimte nodig had, om lekker alleen een stukje langs de zee over het strand te lopen. En wat was dat heerlijk. Ik kwam bijna niemand tegen, maar hoorde alleen het geruis van de golven van de zee. Zo heerlijk rustgevend. Terwijl ik daar liep ervaarde ik weer meer rust. Ik besloot even stil te staan. En op dat moment bad ik de  ‘Heer help me steeds opnieuw liefdevol naar mezelf te zijn. Help me te laten zijn wat er is en mezelf niet te veroordelen.’ Nadat ik dat gebed had uitgesproken, spreidde ik mijn armen wijd uit en zei ik
‘Ik geef me over aan Uw liefde!’ En ineens voelde ik dat ik een hartje wilde tekenen in het zand. Om me steeds weer opnieuw er aan te herinneren dat ik liefdevol mag zijn naar mezelf en me mag overgeven aan Papa’s liefde. Het is zo belangrijk om goed voor jezelf te zorgen en liefdevol te zijn.

Wil jij ook leren om meer liefdevol te zijn naar jezelf? Dan ben je van harte welkom bij mij in de praktijk of tijdens de workshop liefdevol je kroon dragen op zaterdag 29 juni 2024 in Dalfsen. Zie ik jou dan?

Het bericht genadig en liefdevol zijn verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Vandaag is het Hemelvaartsdag. De dag van Kroning van onze Koning. Hoe sta jij hier vandaag bij stil? In deze video leg ik uit wat Hemelvaartsdag voor mij betekent:

Hemelvaartsdag: kroning van de Koning

Je mag je ogen richten op Jezus. We leven in een wereld vol gebrokenheid en pijn. Maar juist midden in jouw pijn wil Jezus dichtbij jou zijn. Richt je maar op Hem en luister naar Zijn stem: jij mag jouw kroon dragen in je pijn en met je vragen. Je pijn mag er zijn. Vecht er niet langer tegen, duw het niet weg.

We mogen steeds opnieuw opkijken naar Jezus. Koning Jezus. Een mooi lied wat hierover gaat is: turn your eyes upon Jesus.

Een tijdje terug had ik nog weer zo’n waardevol moment, die ik graag met je deel, toen ik dit lied luisterde. Ik zat op de bank te piekeren over hoe nu verder met m’n bedrijf. Ik besloot dat ik niet langer wilde piekeren en daarom ging ik luisteren naar het lied richt je ogen op Jezus.

En terwijl ik daar naar luisterde, hoorde ik de bel. Er stond iemand voor de deur die collectie liep, zij was een oud collega van mij en ook ondernemer.  Een super leuk gesprekje gehad over durven vertrouwen als ondernemer. En even later zag ik buiten een prachtige regenboog, heb staan huilen toen ik die prachtige kleuren zag, Zijn teken van trouw waarmee Hij zegt Ik ben bij jou. Zo mooi, echt weer een knipoog van Boven.

Wil jij jouw verhaal en hoe jij Gods liefde, de knipogen van Hem hebt ervaren delen? Voor de serie je kroon dragen, ben ik nog op zoek naar waardevolle vrouwen die hun verhaal willen delen en daarmee anderen bemoedigen. Je kunt me hierover een berichtje sturen naar johanneke@waardevolenuniek.nl

Hemelvaartsdag is voor mij echt een dag om stil te staan en om hoog te kijken naar Jezus. Jezus wil bij je zijn in jouw pijn. Hij wil je laten merken hoeveel Hij van jou houdt. Koning Jezus is ons voorgegaan naar de hemel. Op een dag mogen we Hem zien en samen met Hem zijn, maar nu al in dit leven wil Hij ook heel dichtbij ons zijn. Jezus wil de Koning van jouw hart zijn.

Je mag neerknielen voor Koning Jezus met jouw pijn en in jouw gebrokenheid. Verlang jij naar een plek waar jij kunt zijn met jouw pijn? Wil jij leren jouw kroon te dragen samen met Koning Jezus?

Dan ben je van harte welkom bij mij in de praktijk of tijdens de workshop draag je kroon op zaterdag 29 juni van 9.45 tot 12 45 in Dalfsen. De kosten voor deze workshop mag je achteraf zelf bepalen.

Ik zie er naar uit om jou te ontmoeten, maar wil je voor nu een waardevolle Hemelvaartsdag toewensen dichtbij je Maker!

Het bericht Hemelvaartsdag: kroning van de Koning verscheen eerst op Waardevol en Uniek.