Deze foto maakte ik een tijdje terug en deze voorwerpen staan bij mij op een kastje in de woonkamer, waar ik het iedere dag goed kan zien. Ze staan voor mij symbool voor wat ik in het afgelopen jaar heb mogen leren in mijn persoonlijke proces en in mijn reis als ondernemer. Op de foto zie je onder andere een steen met allemaal gaten, een schilderijtje met een vlinder en kroontjes, een leeuwenknuffel, een kaartje ‘ik weet dat ik een kind van God ben’, een blauwe veer, een schilderij met een vlinder.

steen met allemaal gaten

De steen met gaten vond ik op het strand van Schiermonnikoog en staat symbool voor de gebrokenheid in het systeem waar ik uitkom. Ik was een weekend naar het klooster op Schiermonnikoog waar ik echt mezelf ben tegen gekomen, ook mijn minder mooie kanten.

schilderij met een vlinder en kroontjes

Bij een een ondernemers dag van in His Company, waarin ze voor me hebben gebeden kreeg ik vlak na dat gebed van iemand die ik niet kende de woorden ‘je mag je kroon weer gaan dragen’. Een week later ging ik twee dagen op stap samen met andere ondernemers. Ik hoopte thuis te komen met allemaal plannen voor 2024, maar het pakte anders uit. Ik ging weer een laagje dieper in mijn persoonlijke proces. Als afsluiting van deze dagen maakte ik het schilderijtje met de vlinder en de kroontjes.

een blauwe veer

Rond mijn verjaardag deed ik een profetische naamsessie bij Roelofke van Youname it. Zo bijzonder dat de betekenis van mijn eigen naam zo terugkomt in de naam van mijn bedrijf. Ook deed ik een cursus (over) leven bij Steady coaching. Ik werd die twee dagen regelmatig getriggerd en schoot dan in mijn overlevingsmechanisme van toneelspelen of op een negatieve manier aandacht vragen. Auw, niet fijn om dat bij mezelf te zien, maar tegelijkertijd is het zo goed geweest voor mijn persoonlijke proces. Omdat ik inzicht kreeg in mezelf en hoe ik uit verbinding ging met mezelf en daardoor ook de ander. Tijdens het wandelen en overnachten in een pelgrimsherberg in Brabant ging het ook weer diep, maar tegelijk ook weer zo bijzonder hoe dit precies weer paste in mijn persoonlijke proces. Het thema was niet wegrennen bij mijn pijn, maar in verbinding blijven met mezelf en de ander. In het nu zijn.  Daarover ging het ook bij de ‘now’ day waar ik de prachtige veer vond. Deze veer staat symbool staat voor de lichtheid. Het is niet altijd alleen maar zwaar. Het is er allebei: moeilijke dingen, maar ook lichte dingen, dingen waar ik van mag genieten.

leeuwenknuffel en kaartje ik weet dat ik een kind van God ben

Een cursus over welkom deed ik. Je allereerste welkom in dit leven zegt zoveel over hoe jij jezelf welkom voelt in groepen en nieuwe situaties. Die dag kwam zo bij me binnen, omdat het weer het thema was waar ik op dat moment mee bezig was. Ook heb ik een heel mooi weekend gehad die rebelse dames hadden georganiseerd. Naast diepgang en de heling die ik heb mogen ontvangen, was het vooral ook gezellig. We deden de eerste avond een ganzenbord en het leeuwtje was mijn pion, zo mooi passend ook bij mijn meisjesnaam. Aan het eind van dit weekend kreeg ik het kaartje, ik weet dat ik een kind van God ben. Ja, ik ben een kind van God. Zijn liefde mag en wil ik steeds meer en meer laten binnenkomen ook op die plekken waar nog pijn is.

een schilderij met een blauwe vlinder

En dan als allerlaatste dat prachtige schilderij van de blauwe vlinder en daaronder de woorden be loved. Die kreeg ik van Carine, zij had die geschilderd en liet zich daarbij leiden door de Heilige Geest en gaf me daarbij ook zulke bemoedigende Bijbelteksten. Zo bijzonder juist een blauwe vlinder, omdat ik die ook kreeg als beeld tijdens de eerste Groundworkbasic die ik bijwoonde, de start van mijn persoonlijke proces.

eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk

Ben er stil van als ik dit zo allemaal achter elkaar opschrijf, over het afgelopen jaar, wat is er veel gebeurd. Zo mooi om te zien hoe Papa alles geleidt heeft, dat had ik zelf niet kunnen bedenken. Ik kijk dankbaar terug op het afgelopen jaar. Al was het ook een intens en pittig jaar. Mijn persoonlijke proces ging diep en ik heb me alleen en eenzaam gevoeld. Toch zie ik ook wat juist die momenten me uiteindelijk gebracht hebben. De momenten dat Papa bij me was, Hij me droeg. Midden in de eenzaamheid van de woestijn. Dankbaar kijk ik dan ook terug op de themadag in de woestijn die ik in november heb gegeven. Waarin ik voor mocht gaan in het eerlijk, kwetsbaar en verantwoordelijk zijn voor het kwetsbare in jezelf. En deze drie woorden zijn op dit moment dan ook de pijlers onder waardevol en uniek.

barmhartig zijn voor jezelf en de ander

2024 is voor mij een jaar waarin ik diep ben gegaan, maar waar ik ook dankbaar op terugkijk. Naast mijn persoonlijke proces en ondernemersreis heb ik waardevolle vrouwen mogen coachen. Ik blijf me verbazen over hoe Papa dit leidt en hoe Hij deze mooie vrouwen op mijn pad brengt. Hoe ik er voor ze mag zijn door naast ze staan. Liefdevol aanwezig te zijn. Maar ook een eerlijke spiegel voor te houden door ze te vragen: hoe zorg jij voor het kwetsbare in jou? Mag zij er echt zijn?
Mijn woord voor 2024 was barmhartigheid. Ik leerde hoe belangrijk het is om barmhartig te zijn naar mezelf, juist als ik diep ga, maar hoe moeilijk soms ook. Om je wonden te verzorgen er echt de tijd voor te nemen en niet bij weg te rennen.

Hoe kijk jij terug op het afgelopen jaar? Wat wil je in 2024 laten en wat wil je meenemen naar 2025?

Het bericht een waardevolle terugblik op 2024 verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Tijdens onze vakantie in Normandie gingen we naar het Overlord museum. Ik wist trouwens niet dat dit de code naam van d-day was, weer iets is geleerd. Verder is er maar weinig blijven hangen van datgene wat ik las, omdat ik vooral veel technische omschrijvingen las over wapens en materiaal.

Aan het einde van het museum zag en las ik iets wat me echt raakte, foto’s en verhalen van veteranen. Veel mensen liepen door en keken waarschijnlijk alleen naar de foto’s. Zelf heb ik in dat deel van het museum het meest gelezen. Zo mooi en inspirerend om verhalen te lezen. Een quote die me bij bleef was ‘we huilden niet of schreeuwden om onze moeders, zoals je in films vaak ziet, nee we deden gewoon wat we moesten doen.’ Ja, die verhalen blijven bij mij wel hangen. Niet al die feiten over de tweede wereld oorlog of technische gegevens over wapens of middelen, maar de verhalen van de mensen die het meegemaakt hebben. De echte verhalen die raken.

Er gaat zoveel kracht uit van het delen van een verhaal, van jouw verhaal. Ieder mens heeft een verhaal, ook jij! Jij bent het waard om jouw verhaal te delen, jouw echte verhaal. Niet een perfect plaatje zoals op social media of in een film. Maar jouw eerlijke en echte verhaal.

Jouw echte, eerlijke verhaal, over de mooie momenten, maar ook over de minder mooie momenten. Momenten die je eigenlijk misschien liever niet wil vertellen omdat je niet onzeker wilt overkomen.

Wil jij je krachtig voelen? Wees dan eerlijk, want er schuilt kracht in kwetsbaarheid. Deel maar jouw eerlijke, echte verhaal.

Juist die eerlijke verhalen over de momenten waarop jij je onzeker, bang of niet goed genoeg voelde, zijn momenten die zorgen voor verbinding, omdat er herkenning is. Deel het maar met mensen die voor jou veilig voelen. Je hoeft niet direct met iedereen te delen, maar kijk maar wie voor jou veilig genoeg is om het wel te delen. Dat kan zo helend werken door je onzekerheid, angst of schaamte hardop uit te spreken. Als je het uitspreekt dan wordt de emotionele lading al een stuk minder en zal jij je minder onzeker of angstig voelen, omdat je merkt dat je niet de enige bent.

Ja, er gaat kracht uit van het delen van jouw verhaal. Verhalen zijn nodig om verteld te worden. Echte, pure verhalen. Niet alleen maar succesverhalen. Maar door juist ook de faalmomenten te delen laat je zien dat je niet perfect bent, maar gewoon mens en zo kunnen we elkaar aanmoedigen om ondanks onze faalmomenten door te gaan met datgene wat onze Maker in ons gelegd heeft.

Onze kroon dragen, niet omdat we perfect zijn, maar juist midden in onze twijfels, angst en vragen. Ik ben niet perfect, gelukkig niet. En daarom kun je de komende tijd ook weer echte verhalen van mij lezen over wat ik geleerd heb juist op de lastige momenten. Waarmee ik jou wil bemoedigen en uitdagen om jouw kroon te gaan dragen. Je mag groeien in het besef hoe waardevol jij bent, niet door wat je doet, maar gewoon om wie je bent. Je bent misschien niet perfect, maar wel goed genoeg. Goed zoals je bent, zoals jij is er maar een! Deel daarom jouw unieke verhaal.

Het bericht de kracht van het delen van jouw eerlijke verhaal verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Het bericht in jouw kwetsbaarheid Jezus eren verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Vandaag staat in de schijnwerpers een inspirerende man, Herman Geertsma, die werkzaam is als spreker en coach bij zijn eigen praktijk Spreek. ‘Kwetsbaarheid en verbinding zijn voor mij belangrijke waarden, je kunt je niet verbinden zonder kwetsbaar te zijn en  jouw verhaal te delen met de ander.’

‘Ik voelde de urgentie van het delen van mijn verhaal en daarom heb ik in de kerkelijke gemeente waar ik lid van ben mijn getuigenis gedeeld’ zo begint Herman zijn verhaal. ‘Dat is voor mij echt een omslagpunt geweest. Jarenlang heb ik geworsteld met de kerk. Tijdens de kerkdienst zat ik naast mensen, aan het einde van de kerkdienst ging ik weer naar huis en zij ook en dat was het. Ik vroeg me dan ook af ‘’is dit nu kerk zijn, is dit nu verbinding?” In mijn eigen levensverhaal van het misbruik door mijn vader, die dominee was, ging er juist in de kerk zoveel fout, omdat het over theorieën ging en er geen verbinding was. Hierdoor heb ik jarenlang gefrustreerd rondgelopen. Op een gegeven moment was ik het aan het bidden ‘God wilt U de kerk veranderen?’ Waarop ik een soort van boodschap kreeg ‘Prima, mag ik dan bij jou beginnen?’ Ik moest wel even slikken, maar reageerde uiteindelijk, laat maar zien hoe dan. Leren om mijn woede los te laten was de eerste stap die ik mocht leren en de dingen accepteren zoals ze zijn. In die periode kwam ik als vrijwilliger bij Compassion terecht en daar staat juist het werk via de kerk centraal, zo kon ik zien dat de kerk een kanaal kan zijn waardoor God licht brengt in deze wereld. Daar ben ik zo door gegrepen. Op dat moment ontstond er het verlangen bij mij dat ik dit ook wilde binnen mijn eigen gemeente. Ik werd ook sterk bepaald bij de tekst uit spreuken 31:8, waarin staat spreek voor hen die geen stem hebben, die niet voor zichzelf kunnen spreken. Er zijn veel meer mensen zoals ik en ik kan hun een stem geven.’

Herman vervolgt zijn verhaal ‘Het delen van mijn eigen verhaal is de aftrap geweest van mijn werk als spreker. Ik was naar de voorganger van onze gemeente gegaan, maar die vond het delen van mijn getuigenis niet zo’n goed idee. Omdat we er samen niet uitkwamen liet ik het idee op dat moment los. Dit gebeurde overigens vlak voordat ik naar Uganda ging voor de Muskathlon. Op de laatste avond werd gevraagd of je je getuigenis wilde delen. Eigenlijk was ik er niet zo van om zoiets onvoorbereid te doen, maar voor ik het wist stond ik vooraan en deelde ik mijn verhaal. Wat een mooie en bemoedigende reacties heb ik daarop op gekregen, ‘met jouw verhaal ga je veel mensen bereiken.’ Bij mezelf voelde ik ook, wat ik doe, dat klopt. Eenmaal terug in Nederland kwam de voorganger weer bij me, “in de tussentijd zijn er zoveel mensen bij me geweest die met seksueel misbruik te maken hebben gehad, er zijn zoveel vragen over, maar het gaat er nooit over in de kerk, zo gaven ze aan.” Waarop hij mij vervolgens vroeg om toch mijn verhaal te delen. Ik krijg er nog kippenvel van, dat juist net in die periode deze mensen bij hem langskwamen, dat voelde voor mij echt als een stukje bevestiging, dat ik mijn verhaal wel mocht gaan delen. Daarna kwam heel sterk het verlangen dat ik iets met het spreken wilde gaan doen, alleen wist ik niet hoe. Totdat ik in gesprek kwam met een dominee uit Zeewolde. Ook daar heb ik daar mijn verhaal gedeeld. Dat was voor mij nogmaals een bevestiging dat ik spreker wilde worden.’

Naast het spreken is Herman werkzaam als coach. ‘Als coach richt ik me vooral op mensen die een stukje richting missen in hun leven, en nergens voldoening uithalen. Ik ga samen met hen op zoek. Momenteel begeleid ik ook iemand die jarenlang in therapie is geweest, christelijk is opgevoed, maar het geloof is kwijtgeraakt en nu weer op zoek is naar God. Eigenlijk vind ik dat toch wel het mooiste, pastorale gesprekken voeren met mensen die niet zijn aangesloten bij een kerk.’

‘God kan soms verrassend uit de hoek komen’, aldus Herman ‘heel vaak leert Hij me geduld te hebben. Hoe ik bij Compassion terecht ben gekomen is ook zo’n verhaal. Ik was in een burn out beland en kwam er achter dat ik met mijn verleden aan de slag moest. Terugkeren in het onderwijs was niet haalbaar, omdat ik veel te verwerken had. Ik zocht ander werk en wilde ondertussen in een werk ritme blijven door vrijwilligerswerk te doen.  Ik zocht eerst contact met een organisatie dicht bij huis, maar daar reageerden ze niet heel enthousiast. Op een gegeven moment zei iemand tegen me, “je moet eens bij Compassion gaan kijken, dat is echt een inspirerende organisatie.” Waarop ik dacht “gast, doe niet zo zweverig.” Uiteindelijk belde ik Compassion en wat waren ze super enthousiast aan de telefoon. De eerste dag dat ik daar als vrijwilliger binnenkwam, was ik direct verkocht. Na een tijdje moest op zoek naar een betaalde baan en net op dat moment kwam er een vacature bij de serviceafdeling van Compassion. Aan de ene kant had ik heel sterk het gevoel, ik moet hier zijn, dit is zo bedacht, maar toen ik gesolliciteerd had en niet eens op gesprek mocht komen, ging die deur gewoon keihard dicht. Totdat ze me bij de financiële afdeling vroegen of ik daar iemand wilde vervangen die met zwangerschapsverlof ging. In die functie had ik veel contacten met sponsoren, omdat de nieuwe mensen van het serviceteam, de geldzaken lastig vonden. Mijn werk bestond op een gegeven moment voor de helft uit taken voor het serviceteam. Na het zwangerschapsverlof werd ik dan ook alsnog gevraagd of ik bij het serviceteam wilde komen werken. Dat is echt hoe God het soms doet. Hij laat me dan bewust wachten, om me te laten voelen, je hoeft het niet zelf te regelen. Hij zegt dan tegen me “Ik ben in control, en als Ik zeg dat het goed komt, dan komt het goed.”’

Over omarmen en verbinding vertelt Herman tot slot ‘er is niets zo spannend als kwetsbaar worden en je shit op tafel leggen en maar hopen dat er nog steeds mensen zijn die je leuk vinden. Als je dat niet doet, dan blijf je het altijd alleen doen en zit je op een dood spoor, dat is echt hoe ik het ervaren heb. Als het gaat over hoe God het leven bedoeld heeft, dan gaat het juist over verbinding. God is in zichzelf verbinding. Naar dat beeld van God, zijn wij geschapen. Zo zijn wij bedoeld om te leven, in verbinding. In plaats van die verbinding, zijn we geneigd om onszelf te beschermen en alleen te leven. We willen wel mensen toe laten, maar vinden dat lastig. Overal waar je dat doorbreekt, wordt het leven niet makkelijker, maar wel mooier. Als je wegloopt voor wat kwetsbaar is, dan komt ook je mooie kant niet tot bloei. Jezus is juist gekomen voor dat wat kapot is. Als we Jezus willen volgen, dan mogen we juist aan de slag met wat gebroken is, en dat begint met dat je eerst zelf in alle kwetsbaarheid jouw verhaal mag delen met de ander. Bij echte verbinding gaat het zowel over jezelf omarmen, als ook je laten omarmen en de ander omarmen.’

Het bericht unieke man Herman Geertsma verscheen eerst op Waardevol en Uniek.