Vorige week kon je een blog lezen waarin ik deelde dat ik van huppelen en dansen wel blij wordt, dat heeft voor mij alles te maken met weer in verbinding komen met jezelf, met je kleine meisje. Jezelf durven zijn. In vrijheid jezelf. Houdt jij ook zo van dansen? Vind jij het ook heerlijk om even lekker te spelen als een klein kind? Maar waarom doe je dit eigenlijk?

Een valkuil kan zijn is dat je zo verlangt naar lichtheid en even niet wilt voelen hoe pittig je sommige dingen vindt. Je wilt je pijn of je angst niet voelen en daarom ga je maar grappig doen. Tijdens het kloosterweekend waar ik samen met een coach heenging vroeg ze mij op een gegeven moment ook om ruimte te maken voor mijn pijn. En het veld in te gaan. Maar wat deed ik? Ik ging rennen, dansen, huppelen en zelfs een radslag doen. Maar terwijl ik dat deed voelde het ergens wel ongemakkelijk. Daar waar het soms ook heel bevrijdend kan werken en kan helpen om in verbinding te komen met mezelf, was dit het nut niet. Nee, ik ging weg bij mijn pijn. Ik wilde er op dat moment niet bij zijn.

Een andere valkuil van mij kan soms zijn om steeds het positieve te benoemen. Ook dat is op zich een prima eigenschap. Al kan het niet altijd helpend zijn wanneer je juist ruimte wilt maken voor je pijn. Ik ga dan als het ware bagatelliseren en daarmee maak ik  mijn pijn weg.

Overigens heel herkenbaar om niet bij je pijn te willen zijn. Pijn doet gewoon pijn en je wilt pijn niet altijd voelen. Zeggen we ook niet vaak tegen onze kinderen, heb je pijn? Kom maar, kusje er op en weer door. Dan hoef je je pijn niet te voelen. Wat doe jij of ben jij gaan doen om je pijn niet te hoeven voelen? Ga je heel veel dingen doen, om maar niet te hoeven voelen. Of ga je de clown uithangen? Of ga je bagatelliseren?

Het is zo helend om je pijn wel te voelen. Om te rouwen, te huilen om de pijn die jij kent in jouw leven, om wat voor reden dan ook. Loop niet langer weg voor je pijn, maar laat je scherven er zijn.

Dit doet me denken aan Dina (is fictieve naam), de eerste keer dat ze bij me kwam zei ze ‘Ik verlang er zo  naar om mijn leven ten volle te leven. Ik verlang naar heelheid.’ Gaandeweg haar proces lukte het haar steeds meer om ruimte te maken voor haar pijn, haar gebrokenheid er te laten zijn. En aan het einde van het proces liet ze me de afbeelding zien die je boven deze blog ziet. Tijdens een coach sessie had ze de vaas laten vallen. Dit was zo’n bijzonder, bijna heilig moment. De rillingen liepen over mijn armen.

De eerste keer lukte het haar niet om de vaas los te laten, pas na de derde keer viel hij in stukjes op de grond. De vorm van de scherven en de plek waar ze lagen was ook zo bijzonder. Dit was echt een moment waarop we samen de Heilige Geest echt aan het werk hebben gezien. Zo bijzonder om haar naar de scherven te laten kijken en te zien dat het goed was. Hoe pittig of pijnlijk sommige scherven ook waren, dit waren wel haar scherven en haar verhaal.

En in het laatste gesprek zei ze ‘deze gebroken vaas, staat symbool voor het omarmen van mijn verhaal, mijn gebrokenheid er laten zijn. Niet langer willen fiksen wat gebroken is, maar laten zijn wat er is. En in de pijn en in de scherven heb ik echt ervaren dat Jezus er bij was. Hij wil me helen en genezen wanneer ik mijn scherven aan Hem geef. En door ruimte maken voor mijn gebrokenheid en pijn en dit te durven voelen, lukt het me nu om mijn leven weer ten volle te leven.’

Verlang jij er ook naar om jouw leven ten volle te leven? Meer te laten zijn wat er is? Jouw eigen verhaal liefdevol te omarmen? Wil je leren niet langer weg te lopen voor je pijn, maar je gebrokenheid er te laten zijn?

Dan ontmoet ik jou graag! Ik wandel graag een tijdje met jou mee, zodat jij leert om jouw eigen verhaal liefdevol te omarmen en te groeien in het besef hoe waardevol jij bent.

Het bericht je scherven er laten zijn verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

In dit leven hebben we te maken met gebrokenheid. Het leven is niet maakbaar. Het leven is niet altijd wauw. Je kunt soms zo lamgeslagen zijn door moeilijke dingen die je hebt meegemaakt in je verleden of nu op dit moment. En dan wil ik je laten weten dat ik voor je bidt. Dat jij je gedragen mag weten door je hemelse Vader. Hij wil dicht bij jou zijn, midden in jouw pijn.

Het leven is zeker niet altijd wauw, maar rauw. Durf maar te rouwen om de rauwheid van het leven. Geef maar ruimte aan je verdriet, je angst en je onzekerheid. Stop het niet weg en doe niet alsof het er niet is. Want het is er wel. Je kunt je leven pas ten volle leven als je ruimte maakt voor je pijn en aandacht hebt voor de gebrokenheid in jouw leven.

Het is zo menselijk om je pijn niet te willen voelen. We hebben zo vaak de neiging om weg te gaan bij onze pijn. Of we willen er even bij zijn, maar al snel moet het ook klaar zijn en gaan we weer over tot de orde van de dag. Maar zo werkt het niet.

Neem de tijd om te rouwen, om die persoon die je mist. Neem de tijd om te rouwen voor datgene waar je zo naar verlangt, maar nooit hebt gekregen of gaat krijgen. Neem de tijd om te rouwen voor dat wat je als kind zo hebt gemist.

Het leven is niet altijd wauw. Zeg daarom ook maar in gedachten auw op de momenten dat je pijn voelt door een opmerking van een ander. Neem dat serieus en stop het niet te snel weg. Juist door het te erkennen en er aandacht voor te hebben, ga je ruimte ervaren. Zo mag je stap voor stap leren om je leven ten volle te leven. En nee, het leven is niet altijd wauw, maar door dit te erkennen en ruimte te maken voor datgene waar je om rouwt, of wat je pijn doet, gaat het je steeds meer lukken om je leven ten volle te leven. En zo door je leven ten volle leven, mag je in je leven gaan voor wauw, in plaats van mwah is ook wel goed.

Juist in kwetsbaarheid je pijn te delen en eerlijk te vertellen dat het leven voor jou niet wauw is, helpt je om in verbinding te komen met God, jezelf en de ander en zo eerlijk te laten zijn wat er is.

Het bericht het leven is niet altijd wauw verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Vandaag kun je mijn verhaal lezen over het kopen van het naambordje van Waardevol en Uniek.

Eindelijk, het naambordje van Waardevol en Uniek was binnen. Het had namelijk langer geduurd dan ik had gehoopt. Nieuwsgierig trok ik de kartonnen verpakking open. Maar toen ik het zag dacht ik, mwa, dit is niet helemaal wat ik er van verwacht had. Het viel me wat tegen, de kleuren waren een stuk lichter dan in mijn logo. Ik baalde er van en wist niet zo goed wat ik er mee moest. Nou ja, eigenlijk wist ik het wel, ik wilde een andere, want ik was niet tevreden. Tegelijkertijd merkte ik ook bij mezelf dat er iets in mij was dat vond dat ik niet zo overdreven moest reageren en genoegen moest nemen met wat er was.

Ondanks die kritische stem had ik toch direct een mailtje gestuurd dat de kwaliteit van de kleuren me wat tegenvielen en wat ze voor mij zouden kunnen betekenen. Ik merkte dat ik tijdens het typen van dit mailtje nog steeds last had van dat kritische stemmetje ‘wat ben je toch een zeur, dit kan toch ook prima, het hoeft toch niet altijd perfect?’ Ook merkte ik bij mezelf trouwens dat ik in dit mailtje ook direct zette ‘als ik nog iets kan doen om het beter aan te leveren, dan hoor ik het graag’. Ik ging namelijk een beetje aan mezelf twijfelen of ik het wel goed aangeleverd. Gelukkig kreeg ik al vrij snel een mailtje terug, met daarin de reactie ‘wat vervelend dat u niet tevreden bent, we gaan het opnieuw doen en het product wordt zo snel mogelijk naar u toegestuurd’.

Heel eerlijk, een aantal jaren terug had ik dat mailtje niet durven sturen, omdat ik me dan snel een zeur voelde en te veel luisterde naar die kritische stem in mij. Nu ben ik blij dat ik het mailtje wel heb verstuurd. Op moment dat ik dit tweede pakketje openmaakte dacht ik, wauw, zo had ik het in mijn hoofd. Zo komt het logo veel mooier en beter uit de verf! Ik merkte dat ik er echt blij van werd.

In plaats van oordeel te hebben op het perfectionistische in mij, was ik nu dankbaar voor dit talent dat ik kritisch ben en graag wil gaan voor een mooi resultaat. Hoe kijk jij naar datgene in jou dat perfectionistisch is? Door het perfectionistische in mij werd het een ‘wauw’ moment en niet een mwah is wel oke.

Wat zou jij gedaan hebben? Zou jij die mail hebben verstuurd? Herken jij dit trouwens dat wanneer je iets doet wat je niet zo vaak doet dat je dan last hebt van een kritische stem in jou? Of heb je de neiging om aan jezelf te twijfelen en snel te denken dat iets aan jou ligt?
En verlang je er naar om je minder te laten leiden door de kritische stem in jou?

Het perfectionistisch in mij heeft me geholpen om die mail te versturen en om voor een goede kwaliteit te gaan en voor mezelf op te komen. Nooit gedacht dat ik dankbaar zou zijn voor het perfectionistische in mij, want meestal was daar ook die kritische stem in mij die vond dat ik niet zo perfectionistisch moest zijn. Goed was ook goed genoeg. En ja, dat is soms ook zo. Maar soms kun je er ook voor kiezen dat goed niet goed genoeg is en dat je wilt gaan voor wauw, in plaats van mwah het is wel ok.

Het bericht ga jij voor wauw of mwha is wel goed? verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Tijdens onze vakantie in Normandie gingen we naar het Overlord museum. Ik wist trouwens niet dat dit de code naam van d-day was, weer iets is geleerd. Verder is er maar weinig blijven hangen van datgene wat ik las, omdat ik vooral veel technische omschrijvingen las over wapens en materiaal.

Aan het einde van het museum zag en las ik iets wat me echt raakte, foto’s en verhalen van veteranen. Veel mensen liepen door en keken waarschijnlijk alleen naar de foto’s. Zelf heb ik in dat deel van het museum het meest gelezen. Zo mooi en inspirerend om verhalen te lezen. Een quote die me bij bleef was ‘we huilden niet of schreeuwden om onze moeders, zoals je in films vaak ziet, nee we deden gewoon wat we moesten doen.’ Ja, die verhalen blijven bij mij wel hangen. Niet al die feiten over de tweede wereld oorlog of technische gegevens over wapens of middelen, maar de verhalen van de mensen die het meegemaakt hebben. De echte verhalen die raken.

Er gaat zoveel kracht uit van het delen van een verhaal, van jouw verhaal. Ieder mens heeft een verhaal, ook jij! Jij bent het waard om jouw verhaal te delen, jouw echte verhaal. Niet een perfect plaatje zoals op social media of in een film. Maar jouw eerlijke en echte verhaal.

Jouw echte, eerlijke verhaal, over de mooie momenten, maar ook over de minder mooie momenten. Momenten die je eigenlijk misschien liever niet wil vertellen omdat je niet onzeker wilt overkomen.

Wil jij je krachtig voelen? Wees dan eerlijk, want er schuilt kracht in kwetsbaarheid. Deel maar jouw eerlijke, echte verhaal.

Juist die eerlijke verhalen over de momenten waarop jij je onzeker, bang of niet goed genoeg voelde, zijn momenten die zorgen voor verbinding, omdat er herkenning is. Deel het maar met mensen die voor jou veilig voelen. Je hoeft niet direct met iedereen te delen, maar kijk maar wie voor jou veilig genoeg is om het wel te delen. Dat kan zo helend werken door je onzekerheid, angst of schaamte hardop uit te spreken. Als je het uitspreekt dan wordt de emotionele lading al een stuk minder en zal jij je minder onzeker of angstig voelen, omdat je merkt dat je niet de enige bent.

Ja, er gaat kracht uit van het delen van jouw verhaal. Verhalen zijn nodig om verteld te worden. Echte, pure verhalen. Niet alleen maar succesverhalen. Maar door juist ook de faalmomenten te delen laat je zien dat je niet perfect bent, maar gewoon mens en zo kunnen we elkaar aanmoedigen om ondanks onze faalmomenten door te gaan met datgene wat onze Maker in ons gelegd heeft.

Onze kroon dragen, niet omdat we perfect zijn, maar juist midden in onze twijfels, angst en vragen. Ik ben niet perfect, gelukkig niet. En daarom kun je de komende tijd ook weer echte verhalen van mij lezen over wat ik geleerd heb juist op de lastige momenten. Waarmee ik jou wil bemoedigen en uitdagen om jouw kroon te gaan dragen. Je mag groeien in het besef hoe waardevol jij bent, niet door wat je doet, maar gewoon om wie je bent. Je bent misschien niet perfect, maar wel goed genoeg. Goed zoals je bent, zoals jij is er maar een! Deel daarom jouw unieke verhaal.

Het bericht de kracht van het delen van jouw eerlijke verhaal verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Vandaag is het moederdag. Hoe sta jij stil bij Moederdag? Wanneer het voor jou een moeilijke dag is met Moederdag om wat voor reden dan ook, wil ik je laten weten dat ik voor je bidt, dat je Papa’s Vaderarmen juist vandaag om je heen mag ervaren.

Zo bijzonder trouwens op de dag dat ik zelf bezig wilde met het uitwerken van deze blog kreeg ik een mailtje uit Peru, van een zendeling vrouw die me vroeg of ik mee wilde denken met een Moeder dochter dag. Mooi om zo mee te mogen denken en indirect ook iets voor de vrouwen daar te mogen betekenen. Het eerste dat in me opkwam was het hard op uitspreken van de woorden uit Jesaja 43:4 en Johannes 3:16. En daar waar jij of wereld staat, de naam van je dochter in te vullen.

Dit is misschien ook wel een mooie oefening voor jou om samen met je dochter te doen en zo samen een waardevol moment samen te creëren. Lieve…. (naam van je dochter), je bent zo kostbaar in Gods ogen, zo waardevol en Hij houdt zoveel van jou! Of lieve…., God heeft jou zo lief, dat Hij zijn zoon gaf voor jou! En wanneer je deze woorden dan uitspreekt naar je dochter mag je dit ook tegen jezelf zeggen.

Een andere tip/oefening die ik meegaf was: Kijk elkaar een minuut in de ogen kijken en vertel dan spontaan aan elkaar wat er in je opkomt, wat je mooi vindt aan elkaar of zeg tegen je dochter: ik zie jou! Je bent zo mooi, kostbaar en waardevol.

Hoe vaak zeg jij dat tegen je dochter? En hoe vaak laat jij de woorden die jouw hemelse Vader tegen jou zegt echt tot jou doordringen? Je bent zo kostbaar en zo waardevol in Gods ogen. Het is zo belangrijk voor jouw kinderen om te laten zien dat jij ook een geliefd kind bent van je Maker, dat je ze niet alleen liefde geeft, maar ook laat zien dat jij je geliefd voelt.

Stop daarom met vergelijken, en probeer niet steeds naar een andere moeder kijken. Je mag zijn zoals jouw Maker jou gemaakt heeft. Op jouw unieke manier moeder zijn voor jouw kinderen. Jouw plek innemen zoals alleen jij dat kunt. En wanneer je ergens tegen aan loopt, wees daar maar eerlijk over. Je hoeft niet perfect te zijn. Je mag gewoon zijn zoals je bent.

Als je deelt wat er bij jou van binnen speelt en dit niet langer voor je zelf houdt, dan zorgt dit voor verbinding met andere vrouwen en moeders en zal jij je minder alleen voelen. Samen als moeders er voor elkaar zijn. Om zo de kracht van kwetsbaarheid te ervaren, elkaar te bemoedigen, helpen en inspireren, van elkaar te leren. Ja, er gaat kracht uit van kwetsbaarheid. Juist in onze kwetsbaarheid wordt Gods kracht zichtbaar. In kwetsbaarheid ga je verbinding ervaren met anderen, omdat we allemaal tegen dingen aan lopen, bij niemand loopt het altijd en helemaal op rolletjes. Laat je niet langer weerhouden dat je als je moeder niet goed genoeg bent en dat een ander niet op jou of jouw verhaal zit te wachten. Maar reken af met deze leugens en groei in het besef hoe waardevol, kostbaar, geliefd en uniek jij als moeder bent, om kom zo tot bloei te komen! Lieve mama, draag je kroon en kom tot bloei!

Het bericht lieve mama je bent waardevol verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Tot dat moment dat de verloskundige zei ‘zien jullie iets?’ Nee, ik zag niets, maar er zou wel iets zijn, want anders zei ze dat niet. ‘Jullie dochter het syndroom van down’. BAM. Ik donderde van mijn roze wolk. Hoe zou het gaan? Zal ik wel een goede moeder zijn?

Ik belde mijn moeder op en vertelde haar ‘gefeliciteerd, je bent weer oma geworden, maar ik moet er wel iets bij vertellen, ze heeft het syndroom van down’. Haar reactie zal ik nooit vergeten ‘weet je dat wel zeker? Want dat dachten we bij jou ook’. Dat kwam wel binnen. Die reactie had ik niet aan zien komen. Ik merkte dat dit me raakte, maar wist op dat moment niet zo goed hoe ik daar mee om moest gaan en ging er op dat moment dan ook maar niet op in.

Wat ik overigens wel bijzonder vond was dat er op het ontwerp van de geboortekaartjes kroontjes stonden. Dat was voor mij echt een knipoog van Boven. We wisten van te voren niet dat ze het syndroom van down had, en kinderen met het syndroom van down worden bij ons in de kerkelijke gemeente ook wel koningskinderen genoemd. Daarom kregen die kroontjes voor mij een extra betekenis. De tekst op het geboortekaartje was ‘je bent bijzonder, je bent een wonder’. Ja, onze mooie dame is bijzonder en een wonder. In haar kraamweek kwam de voorganger langs en lazen we samen uit Jesaja 43: 4 je bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van jou!

Ja, ons meisje is waardevol en kostbaar. Maar we zijn allemaal waardevol en kostbaar. Ook jij bent waardevol! En niet alleen kinderen met het syndroom van down zijn koningskinderen. We zijn allemaal koningskinderen. Ook jij bent een Koningskind. Door Jezus ben jij, als jij Hem aanneemt in jouw hart, een Koningsdochter, een kind van de allerhoogste Koning!

Je bent een geliefde Koningsdochter. En als geliefde Koningsdochter mag jij jouw kroon gaan dragen. Neem je plek maar in als geliefde Koningsdochter. Zet die kroon maar op je hoofd, zodat je weer geloofd dat je waardevol bent en door Hem wordt gekend. Als koningsdochter mag jij jouw kroon waardig dragen. 

Jij bent een koningsdochter, laat dat maar echt tot je doordringen. Je bent intens geliefd door de Koning der Koningen.

Het bericht een koningsdochter verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Maar naast dankbaar voor onze mooie dame en wat ik van haar heb geleerd, merk ik dat het soms ook best pittig vind. Zeker nu ze ouder wordt en we nog steeds lopen te stoeien met haar zindelijkheid en ik haar ook niet altijd goed kan verstaan. Dat maakt me op die momenten verdrietig. Al merk ik ook dat er  iets in mij is wat ik dit verdriet niet wil voelen, omdat er dan tegelijk ook iets in mij is wat zich schuldig voelt. Vandaag wil ik ruimte geven aan dit verdriet dat het bij haar allemaal net even anders gaat, maar wil ik vooral ook dankbaar zijn om wie ze is. Dankbaar dat zij in ons leven is. Dankbaar om wie zij is. Door haar heb ik heerlijk mooie pure, lieve mensen leren kennen. En het heeft me een mooier mens gemaakt door te beseffen dat ieder mens waardevol is, met of zonder het syndroom van down.

We hebben allemaal ons eigen verhaal, of je nu het syndroom van down hebt of niet. Ieder mens is kostbaar, van onschatbare en waardevol.

En als ik dan ruimte heb gegeven aan mijn verdriet en naar mijn jongste dochter kijk, wat kan ik dan intens van haar genieten. Zo genieten om haar te zien genieten van de dingen die ze doet. Zij heeft mij echt geleerd om meer te leven in het nu en me niet te veel zorgen te maken. Want heel eerlijk, naast dat ik er nu soms pittige momenten zijn, kan ik ook piekeren over haar toekomst.

Wat is het dan heerlijk om wanneer zij thuiskomt uit school echt een moment de tijd te nemen om samen met haar te knuffelen en te genieten van het moment. Heerlijk om de tijd te nemen om samen te zijn en zo zelf ook weer te landen en als het nodig is ook gewoon te huilen om dat wat er niet is, zodat er weer ruimte komt voor datgene wat er wel is.

Dankbaar ben ik voor ons mooie dametje. Dankbaar dat zij me helpt om te leven in het nu, echt te genieten, en niet te ver voor uit te kijken, maar ook eerlijk mijn verdriet er te laten zijn en het niet weg te stoppen. Maar is dat ook niet de kunst van het leven? Alles er laten zijn, je lach en je traan, jezelf omarmen.  

Door mijn dochter met het syndroom van down heb ik geleerd mijn leven ten volle te leven en dat gun ik jou ook, dat je leert om alles wat jij ervaart er te laten zijn, waardoor je echte verbinding gaat ervaren met jezelf en de mensen om je heen!

Het bericht leven ten volle leven door dochter met syndroom van down verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

‘Johnny werkt in een supermarkt. Hij stond aan het eind van de kassaband; bij wijze van service hielp hij de klanten om hun boodschappen die ze zojuist hadden afgerekend in de tassen te doen. Johny is 19 jaar en heeft het syndroom van down. Hij houdt van God, maar heeft niet het gevoel dat hij iets speciaals kon. ‘Nou ja, ik ben maar vakkenvuller’, zei hij. Op een dag ging hij naar een cursus voor medewerkers van de supermarktketen. Het thema was ‘hoe maak jij het verschil?’

Johnny dacht na over die vraag. Wat zou hij nu kunnen doen? Na lang nadenken besloot hij om mensen een mooie gedachte mee te geven: zeggen hoe goed het was om te leven, hoezeer ze er toe deden en hoeveel er was om blij mee te zijn. Elke avond bedacht Johny een spreuk van de dag. Zijn vader zette dit zes keer op een velletje papier. Johnny kopieerde dat 50x en sneed ze in zessen. Op elk van de 300 strookjes zette hij zijn naam. Vanaf toen vulde Johnny niet alleen de tassen, maar als alles erin zat, pakte hij nu ook een strookje van zijn stapel en legde dat bovenin. Dan keek hij de klant aan en zei hij ‘ik heb een mooie spreuk in uw tas gedaan. Ik hoop dat het u helpt om een mooie dag te hebben. Dank u wel dat u er was.’

Een maand later belde de manager van de supermarkt naar de cursusleider van de genoemde cursus. ‘Je gelooft ’t gewoon niet!’ zei hij. ‘Ik liep een rondje door de winkel. Maar één rij bij de kassa was drie keer zolang als de andere rijen. Ik riep door de intercom rond dat er meer kassa’s open waren. Maar niemand kwam in beweging. Ik vroeg het na en toen zeiden ze ‘Nee hoor, geeft niet, ik wil gewoon in Johnny’s rij staan’. Een vrouw kwam naar de manager toe en zei ‘ik ging altijd maar één keer per week naar uw winkel, maar nu kom ik altijd binnen als ik langs de winkel kom. Ik wil Johnny’s spreuk van de dag’.

Terwijl ik dit las kreeg ik een brede glimlach op mijn gezicht. Ik moest direct denken aan onze jongste dochter met het syndroom van down. Dit zou zij in de toekomst misschien ook wel kunnen gaan doen. Heel eerlijk maak ik me daar soms wel zorgen over hoe het met haar in de toekomst zal gaan en waar zij een plekje zal krijgen om te kunnen werken. Maar als ik dan dit verhaal lees, dan denk ik, nee ik hoef me geen zorgen te maken. Iedereen kan op zijn of haar eigen manier het verschil maken.

Ja, iedereen het verschil maken, dus jij ook! Jij kan op jouw plek het verschil maken. Jij mag leren om jouw kroon te dragen, op jouw manier. Kijk niet naar de kroon van een ander, maar draag je eigen kroon.

Je mag zijn zoals jouw Maker jou bedoeld heeft. Niet eerst van alles hoef je te hebben bereikt. Jouw plek innemen zoals je bent. Midden in jouw pijn kun je er misschien al wel voor een ander zijn, die hetzelfde als jou heeft meegemaakt. Daar gaat de online cursus draag je kroon over. 

Je hoeft niet pas het verschil te gaan maken op het moment dat je alles voor elkaar lijkt te hebben, nee je mag je kroon al gaan dragen midden in jouw pijn en vragen. Je kroon dragen en je verantwoordelijkheid nemen door na te gaan wat jouw talenten zijn en hoe jij die voor een ander kunt inzetten. Jezelf niet langer te verstoppen en onzichtbaar maken omdat je geen talenten denkt te hebben. Ieder mens heeft talenten. Een verschil maken hoeft niet op een meeslepende en grootse manier, maar kan juist in het kleine. Hoe ga jij vandaag het verschil maken?

Het bericht hoe maak jij het verschil? verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Het komt dan wel ineens dichtbij. Zelf merk ik dat het me helpt wanneer ik bid, dan lukt het me weer om me niet onnodig bang te zijn en ervaar ik meer rust.

Vandaag begint de 40 dagen tijd, een tijd van bezinning en stilstaan bij wat Jezus voor ons heeft gedaan op Goede Vrijdag en daarna het feest van Pasen vieren. Hoe Hij de pijn op zich nam, van jou en mij, van deze wereld. Ja, we leven in een wereld vol gebrokenheid en pijn. Deze 40 dagen tijd wil ik elke dag stiltemomenten creëren om tot rust te komen bij mijn Maker. En na de stilte bidden. Bidden voor de wereld, bidden om vrede, maar ook om rust. Om de rust te kunnen bewaren en me te kunnen laten vullen met Zijn liefde. Om gevuld met Zijn liefde, die liefde uit te delen. Aan mensen dichtbij en mensen verder weg.

Stil worden is laten zijn wat er is. Laten zijn wat er is, hoe doe je dat? Hoe snel hebben we niet de neiging om ergens iets van te vinden, of om onszelf te veroordelen? En hebben we vaak ook niet de neiging om weg te gaan bij de stilte? Omdat we bang zijn voor wat we in de stilte gaan tegenkomen?

Hoe is het voor jou om meer de stilte op te zoeken? Vind je dit lastig? Ben je mogelijk bang wat je dan bij jezelf tegenkomt? En ga je liever van alles doen om je angst of onrust niet te hoeven voelen?

Stil worden, vaak doe ik dat zelf pas op een moment dat ik over mijn grens ben gegaan. Daarom wil ik de komende 40 dagen vaker stil worden. Iedere dag de stilte op te zoeken. En in die stilte te luisteren naar wat mijn Maker tegen me wil zeggen. Hem te vragen, Heer wat wilt U tegen mij zeggen en dan vervolgens Zijn Woord te openen.

Ik wil jou ook uitdagen om de komende 40 dagen vaker momenten te creëren om stil te worden. Stil te worden en te laten zijn wat er is. Liefdevol aanwezig te zijn, bij datgene in jou wat je gaat voelen wanneer je stil wordt.

 De 40 dagen tijd wil ik in stilte en biddend starten, maar ik zie er naar om de 40 dagen tijd samen met jou af te sluiten door samen de cursus draag je kroon te doen en samen stil te staan bij wat Jezus voor ons heeft gedaan en hoe we onze kroon kunnen dragen en Zijn liefde uitdelen.

Het bericht de 40 dagen tijd in stilte en biddend beginnen verscheen eerst op Waardevol en Uniek.

Nee, je mag je kroon dragen, ondanks al je vragen. Je kroon dragen, ondanks je vragen. In de komende week is het voor mij vijf geleden dat we afscheid namen van ons zoontje Noah na 17 weken zwangerschap, wat had ik veel vragen. Ik begreep het niet, ik schreeuwde het uit ‘Heer, waarom?’ Het was namelijk niet de eerste keer dat we afscheid moesten nemen van een kindje tijdens de zwangerschap. En toch merkte ik, juist in mijn verdriet en in mijn pijn dat Jezus heel dicht bij mij wilde zijn. Ik had nog steeds mijn vragen, maar mocht wel mijn kroon dragen. Mijn kroon van liefde die Jezus aan mij heeft gegeven.

Wacht dus niet met het opzetten van jouw kroon. Ga je kroon maar dragen, ondanks je vragen. En nee, je krijgt niet altijd antwoord op jouw vragen.

Soms zeggen mensen op zo’n moeilijk moment, God kan alles doen meewerken ten goede. En ja, dat kan Hij zeker. Maar op zo’n moment zit je niet altijd op die woorden te wachten, want wat is er nu voor goeds aan als je iemand moet missen of om een andere reden verdriet ervaart. Het kan op zo’n moment van pijn, verdriet en rouw, zo’n dooddoener zijn. En weet je wat ik geloof? Ik geloof dat God bij jou wil zijn, midden in jouw intense verdriet en pijn.

Ga maar met je vragen naar Hem en luister naar Zijn stem: je bent zo kostbaar in Mijn ogen, Ik ben zo intens met jou bewogen. Ik houd zoveel van jou!

En zo mag jij je kroon dragen, de kroon van liefde. Je kroon dragen, ondanks je vragen. Mij hielp het om met mijn vragen naar mijn Maker te gaan, mijn verdriet en boosheid te uiten. Het niet weg te stoppen, maar het er te laten zijn. En doordat er ik ruimte aan gaf en er mee naar Hem ging, ervaarde ik dat Hij me wilde dragen. Hij gaf me nieuwe kracht. Hij zette die kroon van liefde op mijn hoofd. En zo mocht ik mijn kroon dragen, ondanks al mijn vragen.

Het bericht je kroon dragen ondanks je vragen verscheen eerst op Waardevol en Uniek.